Love Of The Common People

Julianna Barwick - Florine

2011-02-02T20:42:00.000+02:00

Ambiyent, dream pop karışımına biraz da Folk eklenmiş hali olan Julianna Barwick’in 2009 yılında çıkarmış olduğu bir Florine isimli albümü, pek fazla talep görmemiş olsa da içselliği ile dinlenmeyi fazlasıyla hak etmiş görünüyor. Yeni nesil müziğin cenneti Brooklyn’den gelen derin okyanus seslerine karşın sanırıya sebep veren inlemelerle ilerleyen albüm.

Deneyselliğinin yanı sıra, derinden gelen vokalleriyle birlikte zaman zaman başka enstürman duymayı beklerken insan sesinin mükemmelliğine eğiliyor ister istemez. Ancak arkada sintizayzır, piyano dokunuşları ve bazen gitar belki. Aklın Hristiyan korku filmlerinde kalması şaşılamaz, korkuyu duymamak elde değil o anlamda. Bu tarz müzikler için kullanılan kelimeler ne kadar kısıtlı olsa da, her bir kimse için yeni şeyler çıkacağı aşikar.

Sea of Cowards

2011-01-27T08:38:00.002+02:00

Jack White'ın elini attığı her işin altına dönüştüğü bir çağdayız. Süper grup olarak adlandırılan (Queens of the Stoneage, The White Stripes, The Kills, The Raconteurs elemanlarının bileşimi olan bir gruptan söz ediyoruz ne de olsa) The Dead Weather için de bu durum sürpriz olmadı. Grubun müziğinin günümüz müzik dinleyicisi tarafından ne derece anlaşıldığı tartışılabilir olsa da Sea of Cowards 2010'un tartışmasız en iyi albümlerindendi. İlk albümleri 'Horehound'un garip ve farklı tarzının birkaç seviye atlamış bir devam albümü olarak tanımlanabilir 'Sea of Cowards'. Albümün ilk single'ı 'Die by the Drop'a gelince; Jack White'ın, "düşündüklerinden daha sert olduğunu" söylediği parçanın videosunun da Floria Sigismondi imzalı olacağı duyulur duyulmaz işitsel olacağı kadar görsel bir şölen de olacağı belli olmuştu.

Hem müzikten, hem sözlerden, hem Alison'ın, hem de Jack'in yaptığı vokallerden anlaşılacağı üzere albüme genel olarak bir öfke duygusu hakim. Zaten 'Sea of Cowards' başlığı da, Jack White'ın her koşulda dile getirdiği internet nefretiyle ilgili. White, İngiliz The Sun gazetesine yaptığı açıklamaya göre, albüm başlığını internette fake nickname'lerin ardına saklanıp büyük laflar eden korkaklara ithafen seçmiş. Yeni jenerasyonun sorumluluktan ve ettiği sözlerin arkasında durmayı bilmediğinden, gerçek isimlerini açıklamaktan duydukları korkudan bahseden White'ın açıklaması, albümün öfkeli tavrını biraz olsun aydınlatıyor. Grubun sınırlı sayıda ürettiği plakları, veya sürpriz konserlerini tek tük plaklara kaydederek pazarlaması, ve Jack White'ın tüm gruplarının takibi için 'The Vault' adında parayla üye olunabilen bir sistem kurması; grubun ticari yönünün mü yoksa gerçekten de ruhsuz bir modernleşmeye karşı tavırlarının mı öne çıktığı konusunda kafalarda soru işaretleri yaratıyor.

'I love you the most, I do/When you're so close to me/I can smell the gasoline' (Gasoline) ve 'I'm like a newspaper/You can't read me', 'Yeah, you act like you know what you're talking about' (Lookin at the Invisible Man) gibi eleştirel sözler içeren albümün genel felsefesini özetleyebilecek olan da yine albümden bir söz olan 'I'm gonna take you for worse or better' gibi gözüküyor.

Spontane bir müzik projesi olarak başlayan The Dead Weather elemanları, pek çok platformda artık kendilerini bir projeden öte bir grup olarak gördüklerini söylüyorlar. Bu tezlerini kanıtlayan ikinci albümleri 'Sea of Cowards'a gelince; Jack White'ın dua edişini duyacağınız 'Old Mary' ile Alison Mosshart'ın bayağı iyi bir performans sergilediği 'Jawbreaker', grubun ikinci single'ı 'Blue Blood Blues', 'The Difference Between Us', 'Hustle and Cuss'; (yer yer rahatsız edici efektler ve vokalleri (bkz. 'I'm Mad') bünyesinde barındırsa da) kısaca 11 şarkılık albümün tamamı şiddetle tavsiye edilir.

Die by the Drop:

Surfing the Void

2011-01-27T07:09:00.011+02:00

2007 yılında 'Myths of the Near Future' albümleriyle başta İngiltere olmak üzere tüm indie rock dünyasını sarsarak 'nu-rave' olarak adlandırılan indie türünün öncülüğünü eden Klaxons, 3 seneden sonra 10 parçadan oluşan yeni albümleri 'Surfing the Void'i, piyasaya sürdü. Kapağında elemanlardan Jamie Reynolds'ın astronot kılığına sokulmuş kedisi Orphee'nin bulunduğu albümün; dubstep, dans müziği ve folk müzik etkisi altında kaldığını söyleyen grup, en büyük özellikleri olan fütüristik tarzlarından ödün vermemiş gözüküyor.

Ama yine de glowstick ve renkli giyim akımına ilham veren tarzlarının veya debut albüm 'Myths of the Near Future'daki büyülü etkinin varlığının korunup korunmadığı tartışılabilir. Korn ve Slipknot gibi metal gruplarının prodüktörlüğünü yapmış bir isimle, Ross Robinson'la çalışmaları başlı başına şok etkisi yaratmış bir haberken, başta NME olmak üzere birçok indie müzik dergisinin bu 3 sene boyunca gruba desteğini esirgemeyip yeni albüm yapmaları için adeta üzerinde baskı uyguladığı grup, bu baskının altında ezilmiş olabilir mi?

Albümden çıkan ilk single, 'Echoes', tam Klaxons'tan beklendiği gibi olmasa da, onlara yakışır bir hit. Fakat yine de Türk filmine benzeyen kliplerinin komik kaçmadığını söylemek yerinde olmaz. Bir diğer single'ları 'Flashover' ise tam anlamiyla ilk albümü özleyenlere, gürültülü ve tempolu bir Klaxons hiti. Özellikle nakaratıyla akılda kalan Twin Flames şarkısı ise, tam kendilerinden beklenecek, "felsefik yaklaşımımızı koruyoruz" mesajı tadında bir videoyla ses getirdi. Yönetmen Brian Yuzna'nın '89 yapımı 'Society' filminden esinlendiklerini ekleyen grubun videosu için, esinlenmek biraz naif bir tanım olarak kalabilir; zira, filmin neredeyse aynısı dedirtecek değişik beden görüntülerine sahip 'Twin Flames'. 'Future Memories', 'Same Space' gibi 'Chypherspeed' de 'sci-fi space' gibi tanımları bulabileceğiniz, Klaxons tipi bir parça.

Kısaca yeni albümün beklentileri aşağı yukarı karşıladığını söylemek yanlış olmaz. Ama kendilerinden beklenen ilk albümü aşma başarısını gösterip göstermedikleri ve medyanın Klaxons üzerindeki yoğun ilgisinin ilk albüm kaynaklı olup olmadığı tartışılır. Klaxons'ın ilk albümü "Surfing the Void" olsaydı, acaba günümüz indie piyasası bugün nerede olurdu merak etmeden edemiyor insan. Basit bir Google aramasıyla da 'Surfing the Void' albümünün birkaç 'Most Disappointing Albums of 2010' listesine zirveden giriş yaptığı görülebilir. Pek çok müzik dergisinin ortak görüşü olan, 'Klaxons güzel ve sakin bir albüm yapmış, ama iyisi mi siz yine de dans ayakkabılarınızı çöpe atmayın, bir sonraki albümde ne olacağı belli olmaz' yaklaşımı ise, grubu bu sefer de 3. albüm öncesi stresine sokacağa benziyor.

Klaxons - Twin Flames:

Laura Marling'ten 2 Parçalık

2010-11-12T21:52:00.001+02:00

Britanyal halk müziğin ve ya bildiğimiz hipster tabiri ile brit-folk’un süper çocuğu Laura Marling iki harika şarkıyı yorumlamış bu ara. Yılın çalışkanı Marling'in bir de Mumford & Sons ve Hindistanlı bir müzisyen olan Rajasthani ile kendi şarkılarını tekrar yorumlamışlardı, hatırlayacak olursanız. Epey de eğlenceliydi.

Albüme dönecek olursak, birisi Jackson C. Frank’in “Blues Run the Game”

Laura Marling, 'Blues Run The Game' by Tim Chester NME

Diğeri ise şahane Neil Young’ın “The Needle and Damage Done” şarkısı.

Laura Marling, 'The Needle And The Damage Done' by Tim Chester NME

Prodüktörlüğünün ise Jack White’ın yapması zaten mutluluğumuzu arttırmadı mı?

Hey Rabies

2010-08-07T17:03:00.003+03:00

Berk Çakmakçı yeni bir projeyle karşınızda! Bu seferki ismi Hey Rabies.

I Create Soundscapes ile tanıdığımız Berk, daha sonra Soft Gates isimli projesinde sesler ile oynamaya devam etmişti.

Şimdi de Hey Rabies'in bol noisy müziği ile kulaklarınızın pasını siliyor.

F91W isimli güzelim kollektifin en verimli müzisyenlerinden birisi olduğunu zaten herkesin bildiği bir durum.

I Create Soundscapes ismi altında, Atlas Sound konserinde birlikte çalacak kadar da kendisini ve yeteneğini kanıtlamış birisi.

En son Soft Gates için, en iyi Berk Çakmakçı projesi demiştim. Ondan önce de ICP'nin baya iyi olduğunu düşünüyordum.

Şimdi, tartışmasız Hey Rabies diyorum. Umarım Berk yeni bir projeyle karşımıza çıkmaz da, ne dediğini bilmeyen adam halinden artık kurtulurum.

Bu aralar F91W kollektifindeki sanatçıların yaptığı işleri, daha bir keyifle dinliyorum. Kimisini daha yayınlanmadan dinleme şansım oluyor bazen.

Çoğunda da, "bunun senin masterpiece'ın olacak" diyorum.

Bana kalırsa Hey Rabies de Berk Çakmakçı'nın masterpiece'i!

Seslerle oynayan Berk'in yayınladığı bu yeni kayıtların, bu sıcak yaz günlerinde can sıkıntınızı biraz olsun giderecek kadar keyifli olduğunu düşünüyorum.

EP-1

Best Coast - Crazy For You

2010-07-16T15:27:00.004+03:00

Bethany Cosentino ilk solo albümünü yayınladı. Bugüne kadar albümdekilerin de içinde bulunduğu bir çok şarkıyı internetten yayınlamıştı. O şarkılar yayınladığında, gelecek olan ilk albümün bu kadar etkileyeci olacağını tahmin etmiştim aslında. Bunun yanında, Bethany Cosentino'nun Pocahaunted döneminde yaptıklarını düşününce lo-fi ve surf rock türünde gerçek olarak neler yapacağını da merakla beklemeye başlamıştım. Pocahaunted'a aşina olmayanlar için aklıma gelen ilk benzetmeyi yapacağım; Grouper şarkıları çalan CocoRosie düşünün!

Crazy For You'da 13 şarkı var. Albümü baştan sona dinlemek 35 dakikanızı bile almıyor. Bu yüzden olsa gerek, farklı şarkıların aynı tatlar vermesi sizi pek sıkmıyor.

Albümün açılış şarkısı da olan Boyfriend, Bethany Cosentino'nun internetten yayınladığı şarkılar arasında en sonuncusuydu. Albümün en güzel şarkılarından birisi olduğunu rahatlıkla söyleyebilirim. The End, Summer Mood, Our Deal ve When I'm With You da albüm de öne çıkan diğer şarkılar.

When I'm With You için yayınlanan klip de Best Coast'un müziği gibi olabildiğince basit ve eğlenceli.

Lo-fi türünde müzik yapan insanların karşılaştıkları en sıkıcı durum olan "bu müzik gerçekten çok basit, ben de yaparım" şeklindeki eleştiri Best Coast'un müziğine de yapılabilir muhtemelen. Aslında yapılan iş o kadar basit değil tabii ki.

Best Coast'un bir internet sitesi yok. Onun yerine Bethany Cosentino'nun blog sayfası var. Kedilerinin, satın aldığı cannabis bitkisini içerkenki fotoğraflarını kısacası canı ne isterse onu yayınladığı bir blog sayfası var. Şuradan göz atılabilir.

Amerika'da tekrar yükselişe geçen lo-fi ve surf rock'tan bahsetmek gerek biraz da. 2009'dan beri bol distortion ve lo-fi vokallerle dolu bir çok albüm dinledik. Örnek vermek gerekirse, Wavves, Vivian Girls, Dum Dum Girls, Lovvers ve beni çok etkileyenlerden birisi olan Beach Fossils.

Saydığım bu grupların hepsi de neredeyse aynı türden albümler yapmışlardı. Bu birbirlerine olan benzerliklerinin hoşuma gideceğini hiç tahmin etmezdim açıkçası. Benzerlik diyorum, ama bir o kadar da farklılar birbirlerinden. Ne demek istediğimi grupları dinledikten sonra tam olarak anlayabileceğinizi umuyorum.

Bethany, müziğini etkileyen en önemli ismin The Beach Boys olduğunu söylemiş. Bu arada kendisi, Blink-182 ve Green Day gibi müzisyenleri de severek dinleyen birisi.

20 Şubat 2010 tarihli Best Coast Yazısı

Evelyn Evelyn

2010-07-01T01:41:00.004+03:00

Ladies and Gentlemen! Critics and hipsters! We are proud to introduce “Evelyn Evelyn” – the world’s only conjoined-twin singer-songwriter duo.

Amanda Palmer'ın ne kadar "çatlak" bir kadın olduğunu hepimiz biliyoruz. Ve bu durum hepimizin hoşuna gidiyor. Onu bu kadar çok sevmemizin sebeplerinden birisi de bu. Amanda Palmer, sokak müzisyeni tadında takılan arkadaşı Jason Webley ile birlikte Evelyn Evelyn isimli bir albüm çıkarttı. Gruplarının ismi de aynı. Grubun hikayesi de gayet ilginç. Myspace'ten aldıkları mesaj sonrasında böyle bir şey oluşmuş. Evelyn Neville ve Evelyn Neville isimli siyam ikizi iki kız kardeş bu mesajı göndermişler. Daha sonraları ikisinin isimleri aynı olduğu için, albümde de anlatıldığı gibi birisi "Eva" diğeri de "Lyn" oluyor.
Jason ve Amanda, bu ikizi kardeşi canlandırıyolar. Sahneye çıktıklarında, ikisi de tek bir elbisenin içinde tek kollarını kullanarak şarkı söylüyorlar. Tam bir siyam ikizi gibi duruyorlar. Jason Webley'in de kadın kılığına girdiğini belirtmek gerek. Bu kadın kılığı albümdeki sesine de yansıyor.
İkizlerin hayatıyla ilgili detayları anlatmak isterdim. Fakat, bu albüm çok orjinal ve bir kitap okur gibi ilerliyor. O yüzden bu albümü dinleme keyfinizi bozmamak için anlatmıyorum. Ama zaten, girişte yaptığım albümden alıntı, gayet ilgi çekici durmuyor mu?
Son yıllarda duyduğum en orjinal, en ilgi çekici müzikal iş olduğunu söylemeden geçemeyeceğim.Kurt Cobain severlere de ufak bir not; My Space isimli şarkıya, Kurt Cobain'in kızı Frances Bean Cobain eşlik ediyor. Fakat o kadar kısa bir süre şarkı söylüyor ki, gerçekten varlığından emin olmak neredeyse imkansız. Albümdeki diğer konuk sanatçılar, Gerard Way, Andrew WK ve Weird Al Yankovic. Sözün kısası, Evelyn Evelyn kitap okur gibi dinlenebilecek, son yılların en orjinal ve -hikayeyi hesaba katmazsak- en keyifli işlerinden birisi.

Evelyn Evelyn

Two Gallants

2010-06-14T12:12:00.003+03:00

Büyüyünce astronot ya da korsan olmak istediğimiz yaşlarda beraber müzik yapmaya başlayan iki küçük çocuk Two Gallants. 12 yaşından beri beraber müzik yapan Adam Stephens ve Tyson Vogel ise dünyaca ünlü müzisyenler olmak istemişler büyüyünce. 2002 yılında ikisi de 20 yaşındayken San Francisco'da Two Gallants ismi ile sahne almaya başlamışlar ve ilk kayıtlarınıda bu yılda yapmışlar. Kaydın yayınlandığı günden itibaren bügüne kadar da hiç durmadan ev partileri, sokaklar, parklar dahil her yerde sürekli müzik yapmışlar. Tabiki daha sonra büyük festivaller, turneler kaçınılmaz olmuş.

En son 2007 yılında 'The Scenery of Farewell' EP si yayınlandığından beri konserlere ağırlık veren ikili aynı zamanda solo projeleriyle de ortaya çıkmaya başladı. Tyson'ın solo projesi olan 'Devotionals' önümüzdeki temmuzun 13ünde bir albüm yayınlayacak imiş. Buradan myspace sayfasına ulaşıp dinleyebiliyoruz. Adam'ın solo kayıtlarına ise buradan ulaşabiliyoruz. Şu aralar yeni bir Two Gallants albümüdür EPsidir yok gibi. Yinede napıyorlar ne ediyorlar göz atmak için web siteleri bu.

Broken Bells

2010-06-13T19:36:00.005+03:00

Danger Mouse kadar aktif bir müzisyen daha tanımıyorum! Tamam, belki biraz abartmış olabilirim. Ama siz de takdir edersiniz ki, Danger Mouse A.k.a. Brian Burton'ın elinin değdiği albümler daha bir güzel oluyor. Ayrıca yapımında emeği olduğu albümler de o kadar seyrek aralıklarla çıkmıyor. Gerçekten mucize gibi birisi.
Ve yeni bir Danger Mouse ortaklığı. Bu sefer The Shins'den James Mercer ile birlikte. Oluşumun ismi Broken Bells.
Broken Bells'in varlığı 2009 yılının eylül ayında açıklandı.
2004 yılındaki Roskilde festivali sırasında, James ve Brian sevdikleri müzisyenlerin genelde aynı insanlar olduğunu anlayınca birlikte bir şeyler yapabilir diye düşünerek harekete geçmişler.
Birlikte albüm kayıtları için çalışmaya başlamaları 4 yıllık bir süreden sonra 2008 yılında mümkün olmuş.
9 Mart 2010 tarihinde de albüm ortaya çıkmış.
Albümün neye benzediğine gelirsek; Brian Burton bana göre alamet-i farikası olan durum bu albümde de var. Yani kendisini geri plana çekerek, birlikte çalıştığı adamları öne itme durumu. James Mercer bu albümün her şeyi gibi dursa da, Brian Burton'ın yokluğu bu kayıtların tatsız tutsuz bir halde olmasına neden olurdu.
Klasik The Shins şarkıları dinler gibi bir hava var albümde. Sebebi de az önce söylediğim gibi Brian Burton'ın kendisini geriye çekip,"sadece prodüktor gibi" kalmasıdır.
Albümün prodüktörlüğünü kendisi yaptığı gibi, albüme 4 farklı entrüman çalarak ve bilgisayar programlarını yazarak da katkıda bulunmuş.
Broken Bells harika bir albüm. Dinlerken gerçekten keyif alıyorsunuz. Ama 2010 yılında o kadar çok harika albüm çıktı ki, Broken Bells'i haziran ayı itibariyle ilk 10'a almam çok zor.
Yine de indie rock sevenleri heyecandıracak bir albüm.

Laura Marling - I Speak Because I can

2010-06-12T19:00:00.001+03:00

22 mart 2010’dan önce tek tek parçaları döküldü “I speak because I can”in. Para karşılığı müzik parçalarının verildiği yerlerde falan. İnsanlar bir heyecanlandı bu parçalara: Goodbye England (Covered in Snow) ve ya Devil’s Spoke. Albümün hemen ardından “Rambling Man”in single’ı yayınlandı güzel bir klip ile beraber. Orta yaşlardaki bir adamın özgürlüğüne yüzmesi, kahverengi saçlı yeni Laura Marling’in gözümüzün içine baka baka şarkıyı söylemesi. En son “What He Wrote” geldi single olarak, acıklı bir öyküsü varmış onu bildik. Çünkü 2. Dünya savaşından (evet bizim girmediğimiz savaş – dolayısı ile Almanlar yenildiği için yenik sayılmadığımız-) bir kadının kocasına yazdığı mektuplardan esinlenilmişti. Hatırlayalım sözlerini: “He wrote: 'I'm broke, please send for me.' But I'm broke in two, and spoken for, do not tempt me.”

Yapımcı Ethan Jones ise yeni Laura’nın yeni albümünü güzel tanımlamış: sorumluluk , özellikle kadınlığın sorumluluğu. Büyümüş yeni Laura Marling oksford tarzı topuklu ayakkabılarını bağlarken kenarda, Noah and the Whale’dan tanıdığımız eski sevgilisi Charlie Fink yüzünden “kötü kadın” imajını silmeye çalışmamış aslında ama “büyüdüm ben!” in altını sürekli çizmişler sanki. Ayrılığın acısından mı bilinmez ama Charlie Fink bu albümde yer almamış. Izdırap dolu Noah and the Whale’ın son albümünün çoğu kısmı Laura Marling’e atıftı gerçi. Ancak kızımız daha olgun davranmış ve ya ayrılık acısını pek de hissetmemiş Fink kadar. Bize ne, diyemeyeceğimiz kadar fırtınalar koparttıkları için şarkı sözlerinde, derinlerden bir yerlerden dinleyiciler de dahil oluyor bu aşka. En azından minor-major doku, “şimdi gel de gör beni bambaşka biri” vari sözler zaten kendilerine ait olsa da, bizlere sunuluyor. Teknik olarak içindeyiz yani. Marling, Marcus Mumford, Ted Dwayne ve Winston Marshall gibi isimlerle çalışmış. (Yine birbirine sadık gruplar: Mumford & Sons, Noah and the Whale- canlarım-)

Magazin haberleri bir yana müziğe tekrar dönmek gerekirse, 2008'in Mercury adayı ilk albüm olan “Alas I Cannot Swim”, daha gelişen şarkı sözleri ile “I speak because I can” folk müziğe gönül veren şu camia için vazgeçmilmez bir albüm. Ayrıca albüm isimlerinin güzelliği de kenarda dursun.

Laura Marling 'Devils Spoke' from Ben Magahy on Vimeo.

MGMT - Congratulations

2010-04-11T15:54:00.008+03:00

MGMT duosu ile müziğe Back to the Future-esque yolculuk devam ediyor...

Şahsen MGMT, Vampire Weekend yahut Kings of Leon gibi grupları görünce bi iç geçirmiyor değilim. Global sounda bayağı ayak uydurmuş gençler gibi hepsi, üstelik vizyonları da geniş. İşte bu naçiz blog için ilk yazımda; 2010 da Congratulations albümü çıkan MGMT.

İlkin biraz geriye; bir kaç yıl evvele ışınlanıyoruz, Oracular Spectacular albümünün çıkışına. “Kids” ve öteki tüm mühimmatları ile; Arcade Fire’ ın bayık soundunu shoegaze klavyeleri ve 80'lerin kült figürleri ile bir kademe üste taşıyan Brooklynli bu gençler, pop ve ilerisi için ışığı vermişti. Tabii nereye verdiğini tartışabiliriz. Her neyse.

O dönemin ardından; MGMT 2010 yılına Congratulations albümü ile girdi; yukarda belirttiğim 80'ler yolculukları da devam ediyor. Bu sefer Harlem’den çıkıp, kuzey İngiltere’ye doğru uzanan bir rotaları var. Arada bir kaç geri dönüş ile 60'lar “psychedelica “ sı ve David Bowie – Brian Eno gibi kült figürler de “modernizm” den nasibini almış.

EEEveeet... Albümün açılışı, Alex Turner’in “The Last Shadows of Puppets” ile projesiyle aynı mecraya ışınlıyor bizi. Fakat bu sefer biraz daha farklı bir şekil, “surf” sedaları ile. Ve bence bir A1 şarkısı 2000'lerde nasıl olmalı, “It’s Workin’” çok güzel bir yanıt.

Ve ardından dinleyenleri C86’in müthiş ihtişamı, göz kamaştırıcılığı bekliyor artık. Ben bu albümü sırf “Song for Dan Treacy” için dahi alırım. O kadar diyeyim. Dan Treacy ile alakalı bir enformasyon addetmem gerekirse; nevi şahsına münhasır, TV Personalites'in demirbaşı; C86 akımında, BMX Bandits, Teenage Fanclub gibi grupları Creation Record’a kazandıran adam... Ve MGMT ne kadar dikkatli olduğunu gerçek bir C86 insanına, bir C86 soundu şarkı armağan ederek kanıtlamış aslında.

2. parça, c86 akımı ardından Harlem’ e dönüp; bir Motown tadı almıyor da değiliz. “Someone Missing”, aynı zamanda albümün singlelarından “Flash Delirium” dan evvel gelen bir Neo-Soul-r&b şarkısı gibi (Raphael Saadiq tip vokalleri dolayısıyla) Ve “Flash Delirium” ile tekrar denizaşırı Londra’ya bu sefer bütün albümlüğüne dönüyor gibiyiz; tabii, o şarkıda azıcık Kanada barok’ u tadı da yok değil...

“I Found a Whistle”, uzunluğu ile dikkatleri çeken Siberian Breaks, çoğu insan için özel anlamları olabilecek “Brian Eno”, benim çok ilgincime giden “Lady Dada’s Nightmare” ve albüme adını veren, son şarkı “Congratulation” tamamıyla İngliz uzuvlu; Pink Floyd, Bowie ve Beatles arasında gidip getiriyor, “Lady Dada’s Nighmare” ve “Siberian Breaks” de özellikle, geçişler ve altyapıları ile Dark Side of The Moon'a selam niteliği taşıyan şarkılar olarak göze çarpıyor...

Evet,bir NY entelijansiya duo olan MGMT; dinlediklerini harkulade harmanlamış ve içimize sindirmiş. Gerisi dinlemeye kalıyor.

(bu arada, eskatolojik ya da antropolojik bilgi değil ama; çok ama çok sevdiğim Flaming Lips’in 2009 daki embrionic albümü için bir şarkı kaydetmişti MGMT, saykodeliklik belki de oradan geleceğinin habercisi oldu.)

"Enjoying 20th Age’s Prime Spring" "Nevruz!"

2010-04-11T00:37:00.002+03:00

Size bir toplama yaptım. Aslında kendime yaptım. Attım Oynatıcı’ma, oynuyor onlar, ben de uzaktan izliyorum. Paylaşmamak ayıp olurdu sanki?

Belki alakasız, belki içinden geçenler. Umarım sinir olur, sever, kızar, üzülürsünüz.

1. Grizzly Bear – Foreground

Böyle bir şarkıyı neden yaptınız sevgili Bear, dağlamak amacı gütmemeniz gerekirdi sanki?
Ama gayet güzel kısmı:
“Walk out another road, something is muffled, another chuckle.”
2. Efterklang – Natural Klang

Danimarka baharı sanki. Şarkıdan ziyade grubun isminin yazıldığı gibi okunmasından bahsediyorum. EFTIERKLANKG!

3. Nurses – Caterpillar Playground

Belki de bahar yorgunluğundan daha iyi gelebilecek bir şey varsa o da,”öforik teslim”dir bu deneyselliğe, ki oldukça garip bir “psychedelia” içindeyse? Bu grubu ev tavşanını sever gibi çok sevmek!

4. Owen Pallett – E is For Estragened

Piyanoyu sevmen içindi. Tamamen bahar için değil aynı zamanda, film fon müziğimiz bu senle bizim. Sahildeki ayrılma sahnemizden.

5. Jonsi – Animal Arithmetic

Aslında gerçekler hep Yonsicim’de.

6. Shearwater - Hidden Lakes

Grup ismi ile şarkının uyumu gözleri kapatıp dinlemeye değer, sanırım bir de glockenspiel
sesi alıyoruz… Evet evet yaz geliyor.
7. Mumford & Sons – Roll Away Your Stone

Mumford & Sons’un bu albümünden (Sigh No More, 2009) şarkı seçmek ne kadar zordur belki bilen bilir. Garip bir de etkisi var ki, alışkanlık yapma gibi, hadi topluca dinleyelim.

8. Arcade Fire – Ocean of Noise

53 milyon dinleyeni ayrı ayrı sevmeleri gerekir, bu şarkıları ile beslemek de…

9. Other Lives – Black Tables

Şarkıdaki iç huzuru duyabilmek gerçekten çok güzel bir duygu. Hüzünlü gibi olsa da.

10. Johnny Flynn – Tickle Me Pink

Biz de seni seviyoruz Coni!

11. Bright Eyes – Haligh, Haligh, a Lie, Haligh

Belki en iyi şarkısı değil Bright Eyes’ın, ama bazen şarkı bir şeyler anlatır, anlatır… Ağzında büyür insanın. Sanki onu diyor.

12. Beirut – The Concubine

Zach Condon, başarılı bir Hollywood starı benim için, bu şarkıyı doğum gününe armağan etmiş olmalı. Yani tamamen benden çıkma bir yalan da olsa bu cümleler, müziğine olan aşırı düşkünlüğümü özetleyecek bir şarkısı da olmasa da; bu bahar, ben doğarken kendi de çalıyor kendini. Onu o yapan şeyleri.

13. Neutral Milk Hotel – Holland, 1945

“Bu şarkıyı çalıp ayrılacağız şimdi sahneden…. Hızlı çalalım ama! Eskilerdeki gibi…” NMH.

“Çevre önemli ama.” Umut sarıkaya.

14. Sufjan Stevens – I Did Everything For You

Şarkıyı duyduğum zamandan beri ne kadar üzücü olduğu gerçeğini görmezden gelip neredeyse yemek yaparken dinlemeye başlayabileceğimden korktum. Belki siz de korkmalısınız… O her şeyi yapmış, siz? Korku? Evet.

15. Jacques Brel - La Valse a Mille Temps

Sonunun çok üzücü ama çok şahane olmasını hangi yönetmen istemez?

The Birdcage&Samet Çiçek

2010-04-10T12:19:00.003+03:00

Evet. Böyle birşey oldu çok aniden. Ben Bodrumdan kalkıp geleceğim, Samet de İstanbul'dan. Bir gecede karar verdiğimiz konser için bir geceliğine İzmir'de olacağız.

Facebook event sayfası için buraya
Samet Çiçek myspace sayfası için buraya
The Birdcage myspace sayfası için buraya bakabilirsiniz.

M.Ward

2010-03-23T10:35:00.009+02:00

Amerikalı müzisyen ve besteci M.Ward ile tanışmam aslında oldukça geç oldu diyebilirim. 2 yıl önce izlediğim 'Eagle vs. Shark' isimli muhteşem filmde, Bowie'nin Let's Dance'inin muazzam bir akustik coverı çalıyordu. Kim bu acaba diye bakıp bulunca bütün diğer işlerini de çok sevdim. Bir şekilde Nick Drake'i anımsatıyor bana. Amerikan folk, country, blues gibi türlerde müzik yapan M.Ward, 14.Uluslararası İstanbul Caz Festivalinde ülkemizde de bulunmuş.

Şu an solo kariyerinin yanı sıra Monsters of Folk ve bi çoğunuzun bildiği gibi She&Him isimli projelerde çalmakta. Zooey Deschanel'in her zaman çok sevimli olduğunu düşünmüşümdür. Ama son videolarında biraz abartmış ve zaten sevimli olan bir insan bu kadar da hoplayıp zıplayıp tatlılık yapınca antipatik olmuş bence. Çok acayip bir denge var zaten o ikilide, M.Ward'ın bir tane bile gülen fotoğrafını bulamadım mesela az önce. Benim için açıp dinlerken geçebildiğim hiç bir parçası olmayan insanlardan olan M.Ward'ın internet sitesine buradan ulaşabilirsiniz.

Wavves

2010-02-22T22:52:00.012+02:00

California çıkışlı Wavves, sonundaki -s ekine rağmen esasen kaykay tutkunu Nathan Williams'ın tek kişilik ilginç müzik projesi. İlginç dememin sebebi, ortaya çıkan müziğin kafanın iyilik derecesiyle doğru orantılı derecedeki deneyselliği ve ardısıra gelen garip ve heyecanlı gürültüler. İlk albüm 'Wavves' ve sonrasında ikinci albüm 'Wavvves'i çıkaran (dördüncü albümün adı ne olacak acaba?) Williams, son albümüyle ve barındığı halüsinatif coşkular ve basit ama eğlenceli sözleri (California Goth'daki 'I am a perfect person! I am a perfect catch!' çığlıkları gibi.) ile henüz geride bıraktığımız 2009'a damgasını vurmuş görünüyor. No Age, Japandroids, caUSE co-MOTION!, Vivian Girls gibi gruplara benzetilen Wavves, bütün bu benzetmelere rağmen bu çerçevenin dışında birkaç akrobatik hareketle biz yeni bir tat sunuyor. Az bilinirliğine, kısıtlı videoları ve diskografisine rağmen deneysel odaklı dinleyicinin ilgisini çeken Wavves, küçük ama sağlam kitlesinde kendisine iyi bir yer edinmiş gözüküyor. Zor beğenişi yüzünden sıkça Türkçeleştirilerek okunabilen Pitchfork'un da 2009 tarihli Wavvves albümüne 8.1 verdiğini de not düşelim.

Her ne kadar Wavves'in özündeki hiperaktif tonu yeterince yansıtamıyor da olsa bir fikir vermesi ümidiyle, bir Wavves videosu; No Kids:

Wavves parçalarının en iyi birkaçı, kalitesiz fotoğraflar, ucuz Wavves art workleri ve daha fazlası için: http://www.myspace.com/wavves

Best Coast

2010-02-20T12:39:00.006+02:00

2009 da lo-fi müziklerdeki yükselişe hepimiz tanık olduk. İlk aklıma gelen Vivian Girs. Yaptıkları iş eski lo-fi indie pop müziği (özellikle talulah gosh) yeni sounda uyarlamaktı. Basit bir mantık ama çok tuttular. 2008'den 2009'a geçerken hayatımızda birden lo-fi gruplar türemeye başlamıştı. Wavves, Dum Dum Girls, No Age, Crystal Stilts...

Yeni keşfettiğim Best Coast Bethany Cosentino (aka. Pocahaunted), LA'li bir kızın NY'e gidip sahilleri özleyip müzik yapmasıyla başlıyor. Yaptığı müzikte fazlasıyla surf ve garage pop etkilerini görebilirsiniz. Şarkıları genelde güneş, deniz, yaz dan bahsediyor. Bence bir şansı hakediyor.

myspace

blogspot

Emmy the Great

2010-02-18T20:16:00.001+02:00

Hong Kong doğumlu Emma Lee Moss, ufak yaşta Londra’ya taşınmasından sonra şarkı yazarı piyasasında adını Britanya’dan duyurmuş oldu. Yeni akım folk müziği, “anti-folk” ile.

Tilly and the Wall, Martha Wainwright, Jamie T ile turlara katılıp, Lightspeed Champion and Fatboy Slim ile de çalışmışlığı var Emily’nin. Ayrıca ash’ın frontmani Tim Wheeler’ın Tracers şarkısını da beraber yapmışlar. Bugün müzik dünyasında önemli sayılan Standon Calling, the Truck , Green Man, Latitude, Reading, Glastonbury gibi festivallerde de kendini gösterdi. Bu konser ve festivallerde çaldığı canlı ekibi ise bilinen müzisyenlerden: Younghusband’dan Euan Hinshelwood, So Say So’dan Glenn Kerrigan, Three Trapped Tigers’dan Tom Rogerson, Pengilly’s’den Ric Hollingberry.

“Mükemmel Emmy”nin sadece bir albümü (First Love, 2009), birkaç da ep’si var (sayabildiğim kadarıyla yedi).

Şarkı sözlerinde alaycılık sık sık görüldüğünden ya da albüm kapaklarının benzerliğinden mi bilmem başta bir “Lily Allen” korkusu geçirip, müziğinin daha çok Laura Marling, Slow Club gibi benzerlik göstereceğini First Love ile dinletti. Yavaşça kulağa yerleşen ve kalıcılık yapan bir albüm ki, ölümden, hamilelikten, sorunlu ilişkilerden bahsediyor çoklukla. Yaylılar olsun, piyano olsun yerinde bir popülerlikle ilerliyor.

Ben de size Absentee, First Love ve We Almost Have a Baby şarkısını öneririm.

Bu arada Emmy The Stool Pigeon ve Drowned in Sound dergilerinde yazıyor. İleride müzik yazarlığını devam ettireceği sorununa verdiği cevap ise,

“Eğer çok uzaklaşıp diğer tarafa geçersen, asla Jedi olamazsın.”

Çok haklı!

Frog Eyes

2010-02-10T20:24:00.003+02:00

Frog Eyes yeni plak şirketi Dead Oceans'dan çıkan yeni albümünü yayınladı.Albümün adı 'Paul's Tomb: A Triumph'.Yukarıda gördüğünüzde albüm kapağı oluyor.Buraya tıklayarak albümden 'Flower in a Glove' isimli parçayı dinleyebilirsiniz.9 dakikalık parça albümün geri kalanını dinlemek için sabırsızlığımı arttırıyor.

Video# St. Vincent: "Laughing With A Mouth Full Of Blood"

2010-02-06T14:07:00.002+02:00

St. Vincent yeni videosu "Laughing With A Mouth Full Of Blood" bence inanılmaz tatlı olmuş.

"Excuse me, sir! This is an in-store.. not a riot!"
"It would make my heart feel better if you were quiet."

Slow Club

2010-01-24T20:31:00.002+02:00

Eğlenceli şarkı sözleri ile yani bazen gülmekten kendimi alamasam da İngiliz usülü folk rock ikilisi Charles Watson (vokal & gitar) ve Rebecca Taylor (vokal, gitar, perküsyon) Slow Club isimli grup içinde 2006 yılından beri icraat içindeler. Sheffield’li grup Lonely Hearts’dan çıkmışlar hem de.

Grupların ilk keşfi hayli önemli olsa gerek… Yani yaptıkları reklam… Hangi festivallerde oldukları, hangi plak şirketi le çalıştıkları falan. Pek de önemsiz gelse de şimdi, nasıl ve ne şekilde kulağa gelip de sevdirmek şu denizde kum misali piyasa da gerçekten zor. Slow Club için de muhtemelen. İngiltere’den çıkıp dünya müziğini yönetmek çok kolay olmamıştır mesela Pink floyd’a ya da yeni nesil bir grup Radiohead’den. Slow Club o kadar iddalı bir müziğe, dünyayı değiştirmeye, barışı bulmaya çalışmıyor ki. Çimlere gidelim, bulutları bir şeylere benzetelim, ilişkimizi yeniden gözden geçirelim, beraber kahvaltı edip güzel bir filmle güne başlayalım, sonra o karakterleri bütün gün sürdürelim…

Hoş dönüp baktığımızda barışı, değişen dünyayı çok aradık. Ama hala olmayan bir şey.
Slow Club, barışı getirmese de şişelerle, sandayelerle, tahtalarla yaptığı ritimler minimalistliğine reçel sürsün! İnsalara gülümseme ve ya.

Chuck dizisinin ikinci sezon finalinde “Christmas Tv” ile duyulmuş olsa gerek. Çünkü artık diziler şahane müzikler taşıyabiliyor. Eskiden romantik sahnelerde duyulan ince piyano ya da biraz daha erotik sahnelerdeki saksafon sesi, artık pek çok indie, folk ve rock grupları tarafından ele geçirildi!

Bize de gün doğdu!

İki ep, bir albüm, birden çok singleları var gibi. 2009’da Yeah So albümü ve 2007’deki Christmas, Thanks for Nothing ve 2008’de Let's Fall Back in Love ep ile piyasa da Moshi Moshi plak şirketinden dünya müziğine hediye.

İşte video.

Viral* virüs(lü).

Coachella 2010 line-up

2010-01-19T20:26:00.005+02:00

Giden olurmu bilinmez ama line-up açıklandı...

link

Okkervil River - The Stage Name

2010-01-12T21:21:00.006+02:00

Selam! Öncelikle uzun zamandır yazamadığım için blogu takip eden ve yazan arkadaşlarımdan özür dilemek istiyorum. Neden yazamıyorsun diye sorarsanız da imkansızlık cevabını verebilirim. Okkervil River'in Austin'li bir indie rock grubu olduğunu biliyoruz o yüzden direk The Stage Name'den bahsedeceğim. Albüm alışıldık çizgiden çıkmadan eğlenceli bir ziyafet sunuyor. Grubun hızla giden şarkıları bir anda yavaşlatması ve yavaş gidenleri de bir anda eğlenceli bir havaya büründürmesi bu albümde de devam ettiğini söyleyebilirim. Her ne kadar bu özellikleri barındırsa da albüm yenilikçi bir şey vaat etmediğinden Black Sheep Boy albümünün gölgesinde kalmaktan kurtulamıyor. Benim kanaatimce Okkervil River da albümden pek memnun olmamış ki hemen bir sene sonra The Stand Ins.'i piyasaya çıkardılar.

myspace/okkervil river

Bolt Action Five (Is Dead)

2010-01-10T00:15:00.010+02:00

Bolt Action Five, kendilerini endüstriyel pop kategorisi altında tanımlayan Londra çıkışlı -eski- bir indie rock grubu. 2006'da kurulmuş ve 2008 yılında dağılmış (fazla imaj derdine düşmekten olması mümkün gibi) hatta albümsüz fakat wikipediye adını yazdırmış bir ün aralığında bir grup; denemeye değer, zira gene aynı ün derecesindeki dergilerce synth heavy urgent space-indie magic şeklinde tanımlanan bir müzik yapmışlar zamanında. Hadouken!, Shitdisco, Late of the Pier, Clor, Test Icicles (Bolt Action Five'ın 'Think Fast' adlı şarkılarında bu tadı almak mümkün), Klaxons, Metronomy ve M.I.T. karışımı tadındaki grubun eski üyeleri şimdi Fables ve Danimal Kingdom adlı projelerde takip edilebilir:

http://www.myspace.com/fablesmyspace
http://www.myspace.com/kingdomofdanimal

ve Bolt Action Five'ın bağımlılık yapabilen parçası 'Can The Freedom Regulate The Volume?':

Charlotte Gainsbourg

2010-01-09T18:34:00.003+02:00

Herkes Charlotte Gainsbourg'u tanıyor değil mi? Kim olduğunu anlatmama gerek var mı? The Science Of Sleep'i de mi izlemediniz yoksa? Tamam, hepsini geçtim; Serge Gainsbourg ve Jane Birkin'in efsane aşkı? Eğer kim olduğunu bilmiyorsanız, biraz yorulun ve araştırın. Bu zamana kadar yaptığınız tembelliği telafi edin. Charlotte Gainsbourg 2. albümünü yayınladı. Aslında 3. sayılabilir. Kendisi daha 15 yaşında bir kız çocuğuyken, babasının şarkılarını söylediği Charlotte For Ever albümü pek de dikkate alınası bir albüm değil. 2. albüm Beck'in katkısıyla ortaya çıktı. İlk albüm de Air ve Jarvis Cocker desteğiyle çıkmıştı. Yeni bir albümde bir Guy Garvey parmağı olur mu diye düşünmedim değil. Ama tabii ki böyle bir şeyin gerçekleşmesi pek mümkün değil. Charlotte Gainsbourg'a karşı ne kadar bir sempatim olsa da, en sevdiğim müzisyenlerden birisi olan Guy Garvey'in böyle bir albüm yapmaya pek sempatiyle bakacağını sanmıyorum. Ama insan yine de merak ediyor. Beck, Air ve Jarvis Cocker gibi übermensch'lerin katkısıyla böyle bir şey ortaya çıkıyorsa, diğer bir übermensch Guy Garvey'le neler yapardı diye. Charlotte Gainsbourg'u tanımayanlar, hala araştırmadınız değil mi? Yazının bitmesini mi bekliyorsunuz yoksa? Tamam, peki o zaman. Küçük bir bilgi size; Charlotte Gainsbourg, Serge Gainbourg ve Jane Birkin'in arasında geçen, ve kült film olası aşkın meyvesi. Bu yüzden kendisinin de insan üstü yeteneklere sahip olması gerektiği gibi bir fikir var ortada. Tamam, oyunculuk açısından iyi bir yeteneği var, şarkı söylemesi de bir o kadar iyi. Ama çıkarttığı bu iki albümde de başkalarının şarkılarını söyledi. Kendisinin çok iyi bir solist olduğunu söyleyebilirim, ama müzisyen olduğunu kabul edemem malesef. Yeteneği olmadığından değil, kendisinin piyano çaldığını ve müzik bilgisinin olduğunu biliyoruz. Albümlerinde neden böyle bir yol seçtiğini anlamaya çalışmak, sizi biraz paranoyakça düşüncelere sevk edebiliyor. Örnek olarak; Pazarlama stratejisi? Air, Jarvis Cocker ve Beck sevenlerin de Charlotte Gainsbourg'a kulak kabartması? Bu müzisyenlerin, insan üstü olduğu sanılan bu kadının albümüne destek vererek, çorbada tuzum olsun da, bu süper insanın bulunduğu yerde benim de payım olsun mantığı? Ya da sadece Serge Gainsbourg ve Jane Birkin'e olan hürmet? Hepsi benim saçma fikirlerim olabilir tabii. Bunların dışında, 2009 tarihli IRM kötü bir albüm mü? Kesinlikle değil. Bünyede 5:55 etkisi yapmasa da dinlemeye değer. Bir Beck albümünü Charlotte Gainbourg yorumuyla dinliyormuş gibi bir tat var ortada. Heaven Can Wait çıkış şarkısı olarak seçilmişti. Klibinin güzelliğine kapılıp, onlarca kez izleyip, dinledikten sonra bu şarkının gerçekten iyi olduğuna karar verdim. Şarkının sözlerini de güzel kelimesiyle açıklamak yanlış olur. Daha iyi bir kelime düşünün ve güzel kelimesinin yerine onu koyun. Bu albümde dikkatimi çeken bir diğer şarkı da Me and Jane Doe oldu. Anti-folk akımının kıvırcıklı saçlı, garip kadını Kimya Dawson'ın şarkılarını andırıyor bu şarkı. Bu sebepten olsa gerek, bu şarkıyı da albümün güzel şarkıları arasına ekledim kendi çapımda. IRM ve Master's Hand de es geçilmemesi gereken şarkılar.2009'un son anlarında çıkan bu albüm kesinlikle dinlenmesi gereken bir albüm, fakat söylediğim gibi ortada bir 5:55 durumu yok. Şimdiden söyleyeyim de üzülmeyin.

Espers

2010-01-09T18:14:00.004+02:00

The Demolished Man. Alfred Bester'ın 1953 tarihli kitabının ismi. Türkçeye Yıkım'a Giden Adam olarak çevrilmiş. The Demolished Man filminin de senaryosu bu kitaba dayanır. Ben Reich'ın 24. yüzyılda planladığı bir cinayetle başlar kitap. 24. yüzyılda cinayet çok ütopik kavramdır, 21. yüzyıldan beri kimse öldürürmemiştir çünkü. Fakat başarılı olur. Rakip şirketin kurucusu, başkanı her şeyi olan Craye D'Courtney'i, teklif edilen birleşme teklifini kabul etmediği için öldürür. Ya da Ben Reich öyle sanar. Peşine düşen, kafasına koyduğunu yapan, güçlü karakterli bir polis olan Lincoln Powell bu işin peşini bırakmaya niyetli değildir. Bir Esper olan Lincoln Powell zihin okuyup, karşısındaki diğer esperlerle ağzını açmadan konuşabilirdi. Esperlerin böyle bir özelliği vardı. Bu özellik sayesinde Ben Reich, Powell'dan, dolayısıyla kanundan kaçamayacaktır. Ama cinayeti işleyebilmesini sağlayan şey de, bir kaç esperin kendisine yardım etmesi, ve Reich'in öğrendiği, esperlerin kafasını karıştırmasını sağlayan aptal bir şarkıdır. Evet, grubun ismi bu kitaptan geliyor. Esper'in tam anlamı "extra sensory perception" şeklinde. Espers, Amerikalı bir grup ve 2002'den beri ortalardalar. Bu zamana kadar 4 tane albüm ve ep çıkartmışlar. En son çıkan albümleri 2009 tarihli III. The Weed Tree de ep şeklinde yayınlamış tek kayıtları. Bu Ep'nin kapağındaki, ağaç ve tohumlar gayet keyifli duruyor. Ve kapağı hoş bi hale getiriyor. Albümdeki şarkılar genel olarak yavaş bir havada ilerliyor. Folk tanımını rahatlıkla kullanabileceğimiz bir grup. The Weed Tree EP'sindeki Rosemary Lane ve Flaming Telepaths bence en güzel Espers şarkılarından. Flaming Telepaths 9 dakikalık bir şarkı. Ama en ufak bir sıkıntı, bayıklık barındırmıyorlar içinde. Şarkının her saniyesi ayrı bir zevkle dinleniyor. Geçtiğimiz aylarda Bant Dergisinin organize ettiği gecede Ghost grubundan Masaki Batoh ile Espers'dan Helena Espvall birlikte sahneye çıkmışlardı. Malesef izleme fırsatı bulamadım. 2009 yılı içersinde kaçırdığım için üzüldüğüm konserlerden birisidir. Grouper, Wildbirds & Peacedrums, M83 ve Oi Va Voi da diğerleri. Espers, çok şaşalı bir grup değil. Çıkacakları konser için bir milyon dolar istemiyorlar, sadece sahneye çıkıp şarkılarını çalıyorlar. Şarkıları da gayet basit, daha doğrusu sade. Bu sadeliği de en iyişekilde kullanıp, kulaklarımızın pasını siliyorlar. Bağımlılık yapabilecek bir grup.

Soundgarden Yeniden Aramızda!

2010-01-03T12:04:00.003+02:00

Chris Cornell; "Grunge’ın şövalyeleri yeniden sahada."

Grunge müziğin bilinen haykırış ve riff tedarikçisi Soundgarden grubu toplamış durumda. 1 Ocak 2010 günü Chris Cornel’ın Twitter sayfasında hayranlarının e-posta ile haber verilen yeni sitesinin de linkini ekleyerek yazdığı gibi, “12 yıllık ara bitiyor ve işimize geri dönüyoruz. Grunge’ın şövalyeleri yeniden sahada.”

Elle tutulur birleşme detayları aslında şimdilik oldukça zayıf olsa da, Billboard bu Seattle’lı grubun –vokalde Chris Cornell, gitarda Kim Thayil, basta Ben Shepherd ve bugünkü Pearl Jam davulcusu Matt Cameron- ilk bahar ve yaz döneminde festivallere katılacağını bildirdi. Soundgarden 1984’te başlayıp, 1994’te Superunknown ile üne kavuşmuş ve 1997’de yollarını ayırmıştı. Dörtlü o günden sonra beraber çalmadılarsa da Cameron, Thayil ve Shepherd bazı Soundgarden parçalarını geçen martta çaldılar ve Cornell The Temple of the Dog klasiği “Hunger Strike”la ekimde Cameron ve diğer Pearl Jam tayfasıyla Los Angeles’ta katılmıştı.

Bu birleşmenin en büyük sorusu ise 2010’da Pearl Jam ile pek çok konseri olan Cameron çoktan Line Up’ı hazırlandı ve geçenlerde Yeni Zelanda web sitesine Soundgarden’ın geleceği hakkındaki sorulara, “Bir grubu yeniden toplamak aklımdaki son şey.” şeklinde cevap verdi. Ama en azından Chris Cornel muhtemelen 2010’da Timbaland tarafından solo albüm çıkarmayacak ya, biz buna minnettarız.

Ryan Dombal tarafından 2 Ocak 2010’da yazılmıştır.

Pitchfork sitesinden alınmıştır. İyi-kötü çeviri yapmaya çalışsam da hatalarımı mazur görmenizi dilerim. İşte gerçek linki.

Jónsi Birgisson

2009-12-27T23:32:00.008+02:00

Sigur Rós'tan tanıdığımız Jónsi Birgisson'un bir süredir üzerinde çalışmakta olduğu Go albümünden ilk nağmeler sonunda kulaklarımıza ulaştı. Bir süredir
Jónsi & Ale projeleriyle gündemde olan Jónsi'nin yeni albümünden ilk single'ı 'Boy Lilikoi', bu solo projenin Sigur Rós'un temellerimden uzaklaşmadığının sinyallerini verirken, Jónsi'nin bu sefer İngilizce söylemesi ve İngilizce telaffuzu dinleyiciyi büyük oranda şaşkınlığa ve yer yer hayal kırıklığında uğratsa da, genel olarak bu şarkının muhteşem bir müzikal ziyafet olduğu konusunda herkes hemfikir gibi. Pitchfork'un 10 üzerinden 8'le taçlandırdığı parça, belki de en güzel şekilde kendileri tarafından anlatılmış: "Teacups or toucans or maybe sea urchins spontaneously line up to sing and dance as if their entire little lives were building up to this exact moment."

Taze videosu da Jónsi'nin memleketi İzlanda'nın soğuğuyla şarkısının sıcaklığını buluşturmak ister, hatta içinde geçen 'Say no more, use your eyes' dizesini de onaylar gibi:

Bahsi geçen parçayı indirmek, albümün kayıt sürecine tanıklık etmek ve her gün yeni bir Jónsi sürpriziyle karşılaşma şansı için: http://www.jonsi.com/

Entertainment For The Braindead

2009-12-27T15:34:00.005+02:00

Julia Kotowski Almanya'nın çıkarttığı yeni nesil sanatçılardan birisi. Entertainment For The Braindead takma ismini kullanıyor. İlk olarak, kullandığı bu isim yüzünden insanların ilgisini çekmeyi başarıyor. Bir kaç arkadaşım sadece isminin çekiciliğine kapılıp dinlemeye başlamıştı. Julia'nın dinlediğim ilk albümü Hydrophobia'ydı. Tüm albümleri bağlı olduğu Aaahh Records'un sayfasından indirilebiliyor. Seven(+1) ve Hypersomnia albümleri var. Julia ya da Aaahh Records, ortaya çıkan müzik için lo-fi lullaby demiş. Bu etiket çok hoşuma gitti. Yapılan müziği tam olarak ortaya koyduğu gibi Eftb'nin müziğindeki sıcak ve sevimli havayı da yansıtıyor. Julia ufak tefek bir kız. Kocaman yeşil gözleri ve dudağının hemen üstündeki beniyle yaptığı müzik kadar sevimli. Ayrıca baya da alçakgönüllü. Lastfm sayfasına denk gelmiştim, heyecanla "Julia, sen misin? Vay canına. Meraba" yazmıştım. Cevap olarak şöyle demişti, "erp, yes. no big deal. and who are you?". Onun yerinde olsaydım, "evet, evet ben julia'yım, hani şu lastfm sayfanda en tepedeki grup benim grubum" derdim.
Julia, gitar, perküsyon, üflemeli enstrümanlara ve bilgisayardan yazılmış olan ritimlere sıklıkla şarkılarında yer veriyor. Eftb hiçbir enstrüman kullanmasa da keyifle dinlenebilecek bir müzik yapıyor. Julia'nın sesindeki yumuşaklık ve bahsedildiği gibi ninni tonu gözlerinizi kapattığınızda çimlerin üzerinde uzanıyormuşsunuz hissi yaratıyor. Şarkı sözleri genelde eğlenceli olmasa, anlattıklarını kendinize yakın bulmanız mümkün. Örnek olarak; "Did you really think that everything will be allright?", "No, this is what you get."
Bu grubu ilk duyduğumda İstanbul'dayım, bi yetenek sınavına başvurmak için gitmiştim. Başvuru dışında bir kaç arkadaşımla buluşmayı da planlıyordum. Ki, öyle de yaptım. Biraz içerek, konuştuk. Eğlenceliydi. Ama içerken durmayı becerememiştim. Garip bir şekilde, -tüm gün kalacak yer aramaya uğraşıp, başarısız olmuştum- kalmaya gideceğim eve gitmeden önce bir arkadaşımla daha önceden konuştuğumuz bir konu hakkında tekrar konuştuk. Bana panik yapma dedi. Ve bunu bir kaç kez söyledi. Birisi size "panik yapma" diyorsa, panik yapmamalısınız. Ve panik yaptım. Pek hoş olmayan şeyler oldu. Sabah uyandığımda inanılmaz bir baş dönmesi, baş ağrısı ve uykusuzluk vardı bünyemde. Kahve içmeye çalıştığım yerde, sigara yasağından dolayı ayakta kalan bir adam, tek başına oturan bir kızın yanına gelip "oturabilir miyim? her yer dolmuş" diyerek yakınlaşmaya çalışıyordu. Güldüm. Daha sonra konuşması, planlandığı açıkça belli olan bir halde, -çocuk sandalyede bi sağa bi sola kayıyor, ellerini koyacak yer bulamıyordu- ne iş yapıyorsun, nerede oturuyorsun gibi konulara kaymaya başladı. Kahvemi ve şu an lezzetli olduğunu söyleyebileceğim -o gün lezzetli diyemezdim- sandviçimi bırakıp okula gittim. Abartısız bir buçuk saat süren yapış yapış bir otobüs yolculuğundan sonra ter içinde okula vardım. Başım hala dönüyordu. Ve saat öğlen 2'ye gelmesine rağmen kendimi hala sarhoş ve aptal hissediyordum. Uzun süren bayıltıcı başvurudan sonra okulun karşısındaki bir internet kafeye girdim. Etraf arap doluydu. Her yerde arapça yazılar vardı. İlginç gelmişti bu. Neyse, gmail sayfamı açtım ve gelen mesajlara baktım. Birisi last.fm sayfama bir şey yazmıştı. Last.fm'e girip baktım, "eftb'yi umarım bilmiyorsundur, bana hatırlat" yazıyordu.
Hatırlattım. Ve iyi ki de hatırlatmışım. Grubu öğrendikten sonra dinlemek anca bir kaç gün sonrasına ve 10 saatlik bi otobüs yolculuğuna denk gelmişti. Yolculuk boyunca yarı uykulu yarı uyanık Eftb dinlemiştim.
Entertainment For The Braindead herkesin sevip dinlediği, albümlerini arşiv yaptığı, tişörtlerini aradığı bir grup olamayacak malesef. Bu açık. Ama benim gibi Eftbseverler için arviş yapmak, tişörtlerini arayıp, bulmak, durmadan dinlemek bu durum pek de sıkıcı değil. Bana ve bir kaç kişiye özel olarak kalmasını istediğim sayılı bir kaç müzisyenden birisi çünkü o.
Bu ufak tefek, kocaman gözlü Alman kızın yaptıklarına dikkat etmek gerekiyor.

Eftb @ Aaahh Records

2009

2009-12-24T18:07:00.060+02:00

Yine berbat bir yılı geri bıraktık. Fakat bu berbat yılın şahane albümleri oldu. Üşenmedik, listesini yaptık. Bize göre 2009'un en iyileri bunlardı.

brutalized potato;

-Pete Doherty - Grace/Wasteland

-The Maccaness - Wall Of Arms

-Julian Plenti - Julain Plenti is... Skyscraper

-Bat For Lashes - Two Suns

10-Doves - Kingdom Of Rust

9-Arctic Monkeys - Humbug

8-The Whitest Boy Alive - Rules

7-The xx - xx

6-Papercuts - You Can Have What You Want

5-Jarvis Cocker - Further Complications

4-Jamie T - Kings & Queens

3-Graham Coxon - The Spinning Top

2-Editors - In This Night And On This Evening

1-Sunset Rubdown - Dragonslayer

1977;

-The Raveonettes - In and Out of Control

-The Cribs - Ignore the Ignorant

10-The Maccabees - Wall Of Arms

9-The Bravery - Stir The Blood

8-KASMs - Spayed

7-HEALTH - Get Color

6-Japandroids - Post-Nothing

5-Jamie T - Kings & Queens

4-The xx - xx

3-The Pains of Being Pure at Heart - The Pains of Being Pure at Heart

2-Editors - In This Night And On This Evening

1-A Place To Bury Strangers - Exploding Head

shoshanna;
10-A Sunny Day in Glasgow - Ashes Grammar
9-The Flaming Lips - Embryonic

8-Wolfmother - Cosmic Egg

7.St. Vincent - Actor

6-Yo La Tengo - Popular Songs

5-The Dead Weather - Horehound

4-Florence And The Machine - Lungs

3-Bat For Lashes - Two Suns

2-Grizzly Bear - Veckatimest

1-Animal Collective - Merriweather Post Pavilion

bördi;

10-Don Deacon - Brumst

9-Animal Collective - Merriweather Post Pavillon
8-Dirty Projectors - Bitte Orca

7-Liam Finn+Eliza Jane - Champagne in Seashells

6-M. Ward - Hold Time

5-Spencer Krug - Moonface
4-Swan Lake - Enemy Mine
3-Grizzly Bear - Veckatimest

2-Sunset Rubdown - Dragonslayer

1-Atlas Sound - Logos

!_emon A!d;

10- Animal Collective - Merriweather Post Pavilion

9- The Dead Weather - Horehound

8- Air - Love 2

7- Sonic Youth - The Eternal

6- Empire Of The Sun - Walking On A Dream

5- Mika - The Boy Who Knew Too Much

4- Atlas Sound - Logos

3- The Horrors - Primary Colours

2- The Raveonettes - In And Out Of Control

1- Wavves - Wavvves

Beach House "Teen Dream"

2009-12-05T11:08:00.005+02:00

Beach House yepyeni bir albümle karşımızda, aslında karşımızda olacak. Teen Dream’in çıkışı 26 Ocak 2010 görünse de vahşi teknolojik dünya bazı şeyleri gittikçe hızlandırdı ve neredeyse şarkıların artık kulaklarımızda aşınmasına bile sebep oldu. 2006 yılından beri iki yıl aralıkla verdikleri albümlere bir yenisi daha eklenecek.

Klasik olarak Beach House bu albümde de çizgi dışına çıkaran bir şarkı yapmamış. Bunu hayal kırıklığı ile değil aslında gayet sevinerek söylüyorum, onlar da ne istediğini bulan ve bunda ilerleyen kişiler gibi geliyor bana. Uzaktan konuşmanın kolaylığı ile, umarım böyle devam ederler diyorum. Çünkü son üç albümdür birbirinin devamı niteliğinde olması da iyi bir istikrar.

Eski albümlerindeki Gila, Tokyo Witch gibi şarkılara alternatif olarak bu albümde en çok “10 Mile Stereo” ve “Silver Sounds” dikkat çekici nitelikte. Beach House tarzı yada dream pop’a kayan albümlerde şarkı ayırmak pek sağlıklı olmasa da müzikal alt yapıları ile insan başka bir evrene geçidi yakalıyor!

Grup bu arada Dirty Projectors, Animal Collective ve Grizzly Bear tarzına benzetilmiş çıkaracakları bu albümle. Garip, nedense hep Galaxi 500 dinleyerek büyüdük demelerini bekliyor insan. Ama tabi şöyle bir bakarsak gruplar baya yardımlaşıyor kendi aralarında. Legrand’ın Two Weeks şarkısıyla Grizzly Bear’da duyduk, ayrıca şu popüler vampir serilerinden “Yeni Ay”ın film müziklerinde “Slow Life” var. (Oldukça şaşırtıcı ve bu arada filmin müzikleri gerçekten güzel olmuş.)

Müzik eleştirmenine göre 2010'ın en beklenilen albümlerinden biri Teen Dream. Umarım yıl bu başlangıçla güzel gider.

http://www.beachhousebaltimore.com/ buradan Norway şarkısını ücretsiz olarak indirebiliyormuşuz.

Şarkı Listesi:

1. Zebra
2. Silver Soul
3. Norway
4. Walk in the Park
5. Used to Be
6. Lover of Mine
7. Better Times
8. 10 mile Stereo
9. Real Love
10. Take Care

Geçmiş Beach House blog yazıları ise aşağıda:
http://loveofthecommonpeople.blogspot.com/2008_12_01_archive.html
http://loveofthecommonpeople.blogspot.com/2008/11/beach-house-used-to-be.html

Scout Niblett

2009-12-03T14:31:00.007+02:00

Asıl adı 'Emma Louise Niblett' olan 'Scout Niblett' 1973 İngiltere doğumlu.Scout ismini kendisine Harper Lee'nin 1960 tarihli romanı 'To Kill a Mockingbird''den seçmiş.Genelde kendi çaldığı davullar ve gitarlar ile vokalden oluşan parçaları pek bir minimalist.

Bildğim bütün kadın müzisyenlerden çok daha farklı bir saflığa sahip olduğunu düşünüyorum.Sanki küçük bir oğlan çocuğuymuş gibi geliyor bana hep.Genelde onun kadar güzel kadınlar güzelliklerini sergilerken kendi cep telefonuyla çekip durduğu bazen yaralı bereli,makyajsız fotoğrafları,o fotoğraflardaki kıyafetleriyle çok doğal.Astrolojiye kafasını takmış olan Niblett bir de Nottingham Üniversitesi'nde müzik eğitimi almış.

Diskografisinin tamamı buradan görülebilinir.Marliyn Monroe,Van Morrison gibi isimlerin parçarının coverlarını albümlerine koymasının yanı sıra konserlerinde de Beatles,Nirvana hatta Althea&Donna bile çaldğı görülmüş.Beraber çalıştığı isimler arasında gözüme çarpanlarsa Songs:Ohia,Devendra Banhart,Bonnie Prince Billy,Kath Bloom ve Cat Power.

Daha fazlası için myspace sayfası, scoutniblett.com, plastikmädchen ile röportajı.

Bir de tabiki en sevdiğim videosu olan La Blogotheque videosu:

Patrick Wolf

2009-11-23T21:40:00.004+02:00

İşte günümüz David Bowie’si karşımızda. Garip-pop-star havaları Glam kadar sert değil, ancak basit popülerlik ile de bağdaştırılmayacak kadar özgür, epey farklı, zaman zaman melankolik ve ya eh tabii elektronik. Gerçekten enteresan bir şeyler yapılıyor orada: kemanlar, viyolonseller, org sesleri hatta atari, savaş sesleri…
İlk albümünü 20 yaşında piyasaya süren Wolf’un star’lık kariyeri zaman zaman çöküşü bulmuş olsa da bence müzikte kendi yerini bulduğu için en azından çizgisinden ödün vermeyen kulaklara müzik bize. Üretkenliği ve farklı müzik tarzı da onu götürüyor güzelce.

Ayrıca şöyle birkaç röportajlarına göz attığımızda da kendini yansıtan o kıyafetleri kadar ilginç bir insan. Sosyolojik bir araştırma eşiğine getirmedi değil ama The London Paper (Bay Mackenzie’ye) gazetesine “In the same way I don’t know if my sixth album is going to be a death-metal record or children's pop, I don’t know whether I’m destined to live my life with a horse, a woman or a man. It makes life easier." Kabaca çevirmeye çalıştım ben de: “Aynı şekilde eğer altıncı stüdyo albümünün soundu deathmetal ve da çocuk-pop tarzında olursa, bir at, kadın ya da bir erkeğin kaderim olmayacağını bilemem. Yaşamım kolaylaşır belki de o zaman.” Yani yapmak istediğim cinsel tercihlerini buluşturmak değil elbette. Ancak verdiği cevaplarda bile müziğinden referans vermek gerçekten içten geliyor.

David Bowie yıl 2010 desek de, kendi yolunu çizen biri Patrick Wolf. The Conqueror albümün de yolda olduğunu bilmek güzel oldu! Arcade Fire, Owen Pallett, Larrikin Love ile de çalışıyor ara sıra keman konusunda. Pallett, Wolf’un konser videolarında da oldukça karşımızda ya da Wolf, Pallett’in. Final Fantasy kemansız düşünülemez, Wolf’un olduğu kadar.

• 2003: Lycanthropy
• 2005: Wind in the Wires
• 2007: The Magic Position
• 2009: The Bachelor
• 2010: The Conqueror

Bu da Magic Position klibi. Belki ufak bir fikir.

Editors - In This Light And On This Evening

2009-11-09T19:31:00.005+02:00

Şu 2009 yılının son çeyreğinin içindeyken şöyle geriye dönüp bakıyorum da aklımda kalan albüm sayısı yirmiden fazla değildir. Bunların içerisinde biri var ki sanırım 2009'un en iyi albümü bu diyorum . Evet Editors'ın son albümünden bahsediyorum.

Şimdi size gelip Editors 2002'de Staffordshire'da kurulmuş bir indie rock grubudur gibi açıklayıcı bi yazı yazmayacağım, zaten adamlar geldi her tarafta klipleri gösterildi bilen bilir. Benim asıl olarak anlatmak istediğim şey Editors'taki değişim. Albüme bakacak olursanız eski albümlerindeki indie rock ritmlerin yerini industrial ritmler almış (bkz. ilk single: Papillon). Bu değişimin sonucunda müzik genel olarak indie rock'tan uzaklaşmış ve albüme hakim olan hava karanlıklaşmış. Artan synthesizer kullanımı ile birlikte genel hatlarda Fransız Coldwave, EBM, Goth, ve Post Punk türlerine yaklaşılmış. Bu aslında çok da yeni bişey değil bu tarzları tekrar canlandırmaya çalışan ilk grup Editors da değil (bkz. Project: KOMAKINO) ancak bu işi bence en iyi beceren grup onlar olmuş.

Son zamanlarda indie rock müziğin zamanını doldurduğunu düşünen ve işlerin biraz daha karanlıklaşmaya başlamasını isteyen benim gibi kişiler için Editors albümü size biraz olsun Bauhaus, Norma Loy, Joy Division hissini yaşatabilir.

Goth Rising...

not: Albümün limited edition versiyonundaki ek cd'de bulunan 5 şarkı neden albüme koyulmamış bilmiyorum, inanılmaz şarkılar var örneğin "This House Is Full Of Noise"...

Dirty Projectors

2009-11-01T20:58:00.002+02:00

2009 yılında albüm çıkaran bir diğer müzik grubu da Dirty Projectors,hatta bu albümün üzerine geçtiğimiz eylül ayında yeni bir EP bile çıkardılar.Albümün adı 'Bitte Orca' yani almanca 'Lütfen Balina' demekmiş.EP ise 'Temecula Sunrise'.Brooklyn çıkışlı grup Dirty Projectors 2002 yılında
Yale öğrencisi Dave Longstreth tarafından kurulmuş.Grubun üyeleri ise şöyle fotoğraftaki sıralarına göre ,sol üst:Brian Mcomber ,orta üst:Haley Dekle ,sağ üst:Angel Deradoorian ,sol alt:Nat Baldwin, orta alt:Amber Coffman ,sağ alt:Dave Longstreth.

myspace sayfası

Bu aşağıdaki de izlemekten yıllardır hiç sıkılmadığım 'La Blogotheque' videoları.

Sunset Rubdown

2009-10-28T22:29:00.004+02:00

Kanadalı indie rock grubu Sunset Rubdown,Wolf Parade grubundan Spencer Krug'un solo proje yapma fikriyle başladı.Zaten ilk yayınlanan Sunset Rubdown kaydı ‘Snake’s Got A Leg’ Krug’un yatak odasında tek başına kaydettiği işlerden ibaret.Röpörtajlarında söylediğine göre parçalarını canlı çalmak istemiş ve bir kaç arkadaşından onunla sahneye çıkmalarını rica etmiş daha sonrada beraber kayıt yapıp,beğenilen kayıt için turneye çıktıklarında farketmişlerki bu ciddi ciddi yeni bir grup işi.Grubun 2008'de katılan Marc Nicol ile beraber son hali şöyle:
Spencer Krug (vocals, guitar, keyboards), Camilla Wynne Ingr (percussion, keyboards, vocals), Michael Doerkson (bass, guitar, drums), Marc Nicol (bass, kimbala), Jordan Robson-Cramer (drums, guitar)

Sunset Rubdown'ın dördüncü LP kaydı olan Dragonslayer'ın geçtimiz yazın başında yayınlandı ve bence Grizzly Bear'ın Veckatimest'i ve Dragonslayer bu yazın en güzel albümleriydi.Sunset Rubdown'ın müziğinde de sözlerinde de ilk bir kaç dinleyişte rahatsız edici birşeyler olduğu tepkisini aldım hep ve kendim ilk dinlediğimde de sevmemiştim açıkcası.Çünkü alışalagelmiş kalıpların çok dışından soyut ve karmaşık sözleri ve bilindik indie marşı müziklerinin çok dışındaki soundlarıyla alışması zor vazgeçmesi imkansız bir yerdeler.Krug'un vokalindeki nefes nefese Bowie benzerliği ve yazdığı sözlerdeki gizem perdesinin aralarındaki rahatsız edici derecedeki gerçek samimiyet ve gerçek acı ve gerçek mutluluk yani gerçek duygular içine girildimi insanın beyninde yankılanmıyor değil.İçten bir üzgünlük ve kızgınlıkla ettiği küfürleri var parçalarında.Beni en çok etkileyen o haykırışlarındaki gerçeklik hissi.Mesela 'The Men Are Called Horsemen There' isimli parçasının sonunda 'Where someone says fuck me someone else says,ok' cümlesi ya da en şahane parçası olduğunu düşündüğüm 'The Empty Threats Of Little Lord' da 'You Snake' dediği an.Aslında böyle teker teker anlatmakla hiç olmaz.En iyisi dinleyin kendiniz duyun.

myspace sayfası

madensuyu

2009-07-29T18:19:00.006+03:00

2 tane şirin insandan oluşan güzel seslere sahip bir belçikalı grup.
3 gün önce brükselliveda izledim ve inanılmaz beğendim. (itiraf ediyorum aslında ilk başta beni sahneye çeken melodiler değil grubun ismiydi. maden suyu. aa türkçe be bu.) Enerjileri, sahne duruşları harikuladeydi.
Demolarına falan ulaşamadım o yüzden myspace linkiyle idare edicez, şimdilik :)
Myspace

Unknown Pleasures

2009-07-28T21:42:00.000+03:00

Bishop Allen

2009-07-06T13:59:00.006+03:00

Albüm kulağınızla ilk buluştuğu an ayaklarınıza da vurabilme ihtimali yüksek! “Grrr…” albümü ile tanıştık biz, ama hemencecik sevmeme yetti zaten. Farklı enstrüman tatları alınan bu grup Brooklyn’li. Aklımıza Nick and Norah’s Infinite Playlist filmi geliyor zaten… Konser görüntüleri ile performans oyunculuğu da yaptılar. Film de güzeldir, bir aralık bakın ona da.

3 albüm ve 12 ep sahibi. Bu kadar ep sahibi olmak bence sinir bozucu. Yok yani topla albüm yap adam gibi 2 tane daha. Ancak aylara göre eğlencelik ep’ler yapmışlar, kalbimizi kazanmışlar. 2006’nin her ayına dörder şarkılık bir ep adamış adamlar. JULY pek popülermiş, haberimiz olsun.

Grup üyeleri Christian Rudder, Justin Rice ve arkadaşlarından ibaret. Öyle arada bulduklarına bir şeyler çaldırıyorlar, ben baktım. Mesela Michael Tapper var, davul çalmış Bishop Allen’da, We are the Scientists’in davulcusu asıl. İnternet çevresinde yoğun bir bilgi bulanamıyor. Hani diyoruz zaten bulup ne yapacağız. Dinleyelim eğlenelim. Avrupa turnesine çok çıkıyorlar, umarız buraya da gelirler. Soracağımızı kendilerine sorarız. Böyle eğlencelik partilik güzel şeyler yapıyor çocuklar. Buradan da aferin diyoruz.

Albümler:
Grrr
The Broken String
Charm School

Ep’ler:

January
February
March
April
May
June
July
August
September
October
November
December

sitesi.

Love Of The Common People Sunar

2009-07-05T23:20:00.006+03:00

Don Lennon

2009-07-05T16:41:00.005+03:00

Geçenlerde dinlemek için dingin şeyler arıyordum. Ne dinlesem de aradığım huzuru bulamadım. Sonra aklıma Don Lennon'ların bir köşede beklediği geldi.

Lennon gerçekten de az bilinen biri. İlk albümünü 1997'de çıkarmış. Sonra da devamı hep gelmiş.

Maniac 1997
Don Lennon 1999
Downtown 2002
Routine 2005
Radical 2006

Myspace
Resmi Site

The Birdcage - Room3

2009-07-02T21:34:00.007+03:00

Merabalar sevgili okurlar. Kaybolmuşluğun içinden olağanüstü bir durumdan ötürü çıktığımı bildirip sizi kucaklıyorum. Kavuşma merasimini uzatmadan konuya gireyim hemencecik. Bildiğiniz (veya yeni öğreniyorsunuz) gibi bu yakınlarda loveofthecommonpeople etkinlik bıdısı var ve bu olayla ilgili sevgili Yiğit arkadaşım Merve adında sıradışı müzikler yapan bir müzisyen de çağırmış. Ben de merak ettim araştırdım, buldum. Myspace'de thebirdcage0000 adında bir sayfası var merak eden oradan ulaşabilir kendisine, zira ben de öyle yapmayı planlıyordum ama sonradan olayın büyüsünün bozulmaması açısından o gün tanışmaya karar verdim (iple çekiyorum). Neyse, yeterince anlattım, ama sanırım daha albüm için hiçbir şey söylemedim.

Kapıdan geçerken lütfen bedenlerinizi kenara bırakın çünkü ruhunuzla uzun bir yolculuğa çıkacaksınız.

Kapıyı geçtikten sonra biraz ilerlerseniz oradaki elma ağacını göreceksiniz. Ona yaklaştıkça bir müzik çalınacak kulağınıza gidip ağacın altında oturma isteği uyanacak ruhlarınızda. Oturunca etrafınızı çevreleyecek ve düşüncelerinizi dans ettirecek. Ritmin en ufak değişikliği bile ruhlanıza yansıyacak. Kulağınıza sözler fısıldanmaya başladığında dünyadan uzaklaşacaksınız. Küçük bir prens gibi galaksiyi dolaşacak yıldızlara dokunup onlarla konuşacaksınız. Hemen ardından bir düş görmeye başlayacaksınız. Bulduğunuz bir gezegene oturacaksınız. Gözlerinizi kapatınca günün maviliğinde bulutlar arasında uçacaksınız, en derin maviye dalıcaksınız ve orada kendi dünyanızı yaratmaya başlıyacaksınız. Ve Gabriel ile tanışacaksınız. Size gel gitler yaşatacak başta ama daha sonra ruhunuzu okşayacak. Dünyanızdaki eksikleri tamamlatacak. Sonunda Gabriel, Molinin Yakasına götürecek ve karanlıkla birlikte ortadan kaybolacak. Gecenin içinde sanki dalga sesleri duyacaksınız ve bu seslere uzaklardan gecenin bir yarısı çalınan piyanonun açık pencereden giren ezgisi karışacak. Yakınlarınızda bir konuşma duyacaksınız. Ufak bir kız çocuğu hafiften kikirdeyecek yanındakilere ve senin dünyanı anlatacak. Sabah olmak üzereyken piyanonun son notalarını duyacaksınız. Gecenin siyahına turuncu ve sarı karışacak. Güneş henüz doğmamışken üşüyeceksiniz. Yanınızda bir araba duracak ve güneşin ilk ışığı yüzünüze vuracak. Bir şelalenin yanında durduğunuzu göreceksiniz. Soğuktan titredikçe güneşin doğuşunu daha bir heyecanla bekleyeceksiniz. Daha tamamını göremeden geri sayım duyacaksınız ve yavaş yavaş hayalinizin sona erdiğini anlayacaksınız. Gökyüzü herzamanki maviliğine bürünmeyecek. Bir ressamın tuvalindeki vanilya renkli gökyüzüne dönüşecek. Ve dünyanızın yıkılış sesleri çınlayacak, etrafta yalnız ve hüzünlü bir çocuk dolaşacak; ağlayacak. Son kez rüzgar esecek cam bardaklara vuracak piyanonun tuşlarına dokunacak ve uyanacaksınız. Elma ağacının altından kalkacaksınız kapıya yöneleceksiniz. Müzik ruhunuzu terk edecek. Kapıdan çıkarken bedeninizin yanında bir greyfurt bulacaksınız.

room3

Damon Albarn

2009-05-17T15:10:00.006+03:00

Çok uzun zamandır buraya bir şeyler ekleyemediğim için özür diliyorum öncelikle. ama artık biraz daha rahat bir döneme geçiş yaptığım için o kadar boşlamayacağım burayı. ufak çaplı geri dönüşüm için yeni bir şey olmasa da büyük bir kesimin dinlemekten zevk aldığı eski ve harika bir ismi huzurlarınıza sunacağım. yaz mevsimini karşıladığımız şu günlerde dinlerken içimi serin tutabilecek ve eğlendirebilecek bir şeyler arıyordum. Damon Albarn'ı karşımda buldum bu arayış içindeyken. uzun zamandır kendisinin sesine uzak kalmıştı kulaklarım. Ve suratıma esen sıcak yaz rüzgarının arasına karışan sesi tam da aradığım şeydi.Blur'dan Gorillaz'a, The Good The Bad and The Queen'e, Damon'ın brit pop dan alternatif rock a hatta elektronik müziğe geçişini ve bunları kendine özgü yorumuyla, büyük başarıyla harmanlayışını dinlemeye başladım yeniden.belki aranızda benim gibi Damon'ı ve projelerini bir süreliğine boşlamış ve yaza girerken beynini yormadan dinleyebileceği aynı zamanda tanıdık ve rahatlatıcı bir ses arayanınız varsa diye huzurlarınızda A'dan Z'ye Damon Albarn.
Blur
Leisure (1991)
Modern Life Is Rubbish (1993)
Parklife (1994)
The Great Escape (1995)
Blur (1997)
13 (1999)
Think Tank (2003)

Gorillaz
Gorillaz (2001)
Demon Days (2005)

The Good, The Bad & The Queen
The Good, The Bad & The Queen(2006)

Maxïmo Park - Quicken the Heart

2009-04-28T13:10:00.005+03:00

2009 gerçekten iyi gidiyor değil mi? Eskilerden kalmış iyi gruplar bunların başında tabiki Maxïmo Park gibi gruplar geliyor birer birer album çıkarmaya başladılar içlerinde değişen yada yerini koruyan örnekler tabiki var. Ama değinmek istediğimiz konu tabiki Maxïmo Park, yerini koruyan muhafazakar indie gruplarından biri(en sevdiğimden)... Album gayet hoş ve dinlemesi çok zevkli muhteşem şarkılar yok(our velocity gibi) yada ben daha alışamadım ama kötü şarkı da yok...

DOWNLOAD

not: the Maccabees'in albumu daha iyi...

the Maccabees - Wall of Arms (2009)

2009-04-28T12:06:00.005+03:00

2009 gerçekten iyi başladı... Birsürü indie rock grubu album çıkarttı ancak dinlediklerim içerisinde en iyisi bu sanırım... Maccabees zaten iyi bi gruptu ilk albumleride gayet iyiydi ancak yeni albumleri biraz daha karanlık geldi(kötü olmamış)... Dinlemekte yarar var...

DOWNLOAD

no kind words klibi

Discount

2009-04-25T14:14:00.003+03:00

Discount, 1995 ve 2000 yılları arasında aktif olmuş bir Punk grubu... Davulda Bill Nesper, gitarda Ryan Seagrist, bassda Todd Rockhill ve vokalde Alisson Mosshart'dan oluşuyor... Alisson Mosshart'ın o zaman "VV"si yok tabii... Zira kendileri küçücükler bu grup aktif olduğu sırada... 17-22 yaşları arasındaydı... Şu anda tabii ki kendilerini The Kills'den biliyoruz... Grubun albümleri var ama internet ortamında bulunamıyor... Grup dışından biri gruba Myspace açarak bulabildiği tüm kayıtları koymuş zaten... Onun dışında grubun kendi sitesi de var ama şarkılara dair bir şey yok orada...

Discount Official Website

Discount Myspace

Mystery Jets

2009-04-16T20:47:00.004+03:00

Laura Marling ile olan düteleriyle ilk dinlemeye başladığım çok tatlı bir grup bu... Her zaman dinlenmiyor ama eğlenceli zamanlarınızda dinlediğinizde de fazlasıyla keyif alabiliyorsunuz... Karmaşık şeyler yapmıyorlar değişik olalım diye... Güzeller, hoşlar... Sadeler...

Mystery Jets - Zootime

Mystery Jets - Twenty One

Mystery Jets - Making Dens

Ayrıca şu klip de tavlanmama sebeptir...

Jenny Owen Youngs - Batten The Hatches

2009-04-01T16:33:00.006+03:00

Jenny Owen Youngs'a Weeds izlerken rastladım... Zaten direkt olarak dikkatimi çekti o şarkı... O şarkı dediğim de "Fuck Was I" tabii ki... Sonra da zaten o mükemmel "Hot In Here" coverını keşfettim ve hayran oldum... Üstüne üstlük hem çok güzel cover yapıyor bu hatun, hem de inanılmaz söz yazıyor... İnanılmaz demek tabii ki çok şiirsel demek değil her zaman... Çok basit sözler yazıyor ama çok doğru oluyor... Kendilerine üstelik "Voice On Tape" isimli şarkının başında bir de Regina Spektor eşlik ediyor... Her ne kadar şarkı söylemese de onun da sesini duymak hoş bir şey tabii... Ritmi hızlı olan şarkıları bile hüzünlü üstelik... İnanılmaz keyifli bir müzik yapıyor, son derece tavsiye ederim...

Jenny Owen Youngs - Batten The Hatches (2008)

Laura Marling - Alas, I Cannot Swim

2009-04-01T16:26:00.006+03:00

Laura Marling yaklaşık 1 sene önce Mystery Jets'in "Young Love" şarkısına eşlik ederek tarafımdan keşfedilmişti... Uzun süredir de Folk yapan hatunlara karşı özel bir ilgim olduğundan benim için altın değerinde gibiydi... Üstelik yaşına başına rağmen çok da derin ve şiirsel şarkı sözleri yazıyordu... Burda da belirtmem gerekir ki kendileri Reading açıklarında, 1 Şubat 1990 yılında doğmuştur... Tamamını saatlerce dinleyebileceğim 5-6 albümden birini kaydetmiştir... Tek albümü vardır ve yenisi çıkana kadar her notası ezberlenir...

Laura Marling - Alas, I Cannot Swim (2008)

Franz Ferdinand - Tonight

2009-03-29T13:29:00.008+03:00

Evet kabul ediyorum aslında Tonight iyi album ama içinde olan synth öğeleri beni müzikten uzaklaştırdı, çünkü albumdeki synth sesler o kadar ucuz geliyorki bana klasik FF gitarlarını bozuyor sanki. Bassline da da ayrı bir sorun var gibi(belkide basın birazcık önde olmasıdır sorun)... Davullar eski FF, sadece tonları daha kurulaştırılmış(synthlere uysun diye sanırım)... Dans etmek istiyorsanız gayet iyi bir album, ruh varmı derseniz bu adamlarda, "ne zaman ruhları vardi ki?" derim...

DOWNLOAD

Franz Ferdinand

2009-03-24T21:49:00.005+02:00

Elektronik müzik tüm dünyamızı sarmış bulunmakta. Binlerce grup ve ya dj kendi alanında bir şeyler icra etmeye çalışıyor. Gruplayamadığımız çoğu müzik grubuna indie diyoruz. Artık Frank Sinatra gibi ağabeyler de çıkmıyor. Ağlamaklı kız sesiyle müzikler dinliyoruz. Şikayetçi de değiliz, bunda kötü bir şey yok. Ama farkında olmalısınız ki, biraz farkla tekrar yaşanıyor. Evet kurduğum cümlenin farkındayım. Farklı tekrar. Hı hı.

Şimdi eskiden rock piyasasında deri ceketli metalciler ve deri ceketli skinheadler vardı. Zamanla glam’ler çıktı. Taytı buldular. Grunge çıktı, biraz şaşkındı. Aradaki tarzları sayamayacak yada kronojiyi kaçıracak kadar yaşamadım. Ama bildiğim bir şey var ki, o da rock’tır. Kendi içinde dallanıp budaklansa da gitarı elektronik duyacağımız sizin ilk tercihinizdir. Grup ne olursa olsun. Ama artık rock dinlemiyoruz. Indie dinliyoruz. Neden mi Indie dinliyoruz. Çünkü “işte”.

Ama meğersem bunları düşünmek çok saçmaymış. Bir yere varmıyor. Sadece dinlemeye, üretimi yemeye, başka duygular tatmaya çalışıyoruz. Bunca güzel cümlemin altında Franz Ferdinand linki vermek belki komik duracak. Kötü olduklarından değil, bir ahkam beklediğinizdir. Oh hayır sevgili okurlar. Bu satıra kadar sabırla okuyabiliyorsanız sizi sevdiğimden daha da bir şey demem. Pihih.

Bu sevgili İskoç Indie grubu meğersem 2004de kurulmuş. Belki önceden de vardı ama bizle o zaman tanıştı. O da bir şey mi ismi daha güzel. Avusturya-Macaristan İmparatorluğun Arşidükü’nü tanırsınız siz. Tarih dersinde az mı gördük de… Bu adamın suikastıyla 1. Dünya Savaşı başlamıştır ya, ondan. E tabi birbirinden renkli Mtv sunucuları gibi “frenz fördinıınd” demiyoruz ki. Yazdığımız gibi okuyoruz Franz Ferdinand’ı.

Evet işte öyleymiş.

Franz Ferdinand - Franz Ferdinand (2004)

01. Jacqueline
02. Tell her tonight
03. Take me out
04. Dark of the matinee
05. Auf achse
06. Cheating on you
07. This fire
08. Darts of pleasure
09. Michael
10. Come on home
11. 40 ft

Franz Ferdinand - You Could Have it so much better (2005)

01. The fallen
02. Do you want to
03. This boy
04. Walk away
05. Evil and a heathen
06. You’re the reason I’m leaving
07. Eleanor put your boots on
08. Well that was easy
09. What you meant
10. I’m your villain
11. You could have it so much better
12. Fade together
13. Outsiders

Everything Is Illuminated Soundtrack Album

2009-03-07T00:02:00.007+02:00

everything is illuminated son zamanlarda izleyip de hayran olduğum iki filmden biri. tıngır mıngır ilerleyen güzel bir hikayeye sahip hoş bir film. film ukrayna da geçiyor. filmde kendisini hobbit olarak tanıdığımız elijah wood ve gogol bordello'nun solisti pek şirin ukrayna aksanıyla ingilizce konuşan eugune hütz başrollerde. aslında bir romanmış everything is illuminated. filme uyarlanmış bir çok roman gibi. filmin konusundan biraz bahsedecek olursak; amerikalı, kavanoz dipli gözlüklü, yanakları sıkılası yahudi genç jonathan safran foer -elijah wood- bir soy araştırması içindedir. ikinci dünya savaşı yüzünden dedesinin geçmişinde tamamlayamadığı parçalar vardır. dedesi öldükten sonra dedesinin geçmişini araştırmak için ukrayna'ya gider.jonathan aynı zamanda bir koleksyoncudur. ailesine dair şeyleri toplamaktadır. ukrayna'da yolcuğu sırasında kendisine rehberlik edecek alexander perchov-eugune hütz- ve dedesi ile tanışır. ve hikayemiz burada başlar. konusu çok tanıdık gelse de gerek müzikleriyle gerek görüntü yönetmenin olağanüstü çalışmasıyla başarılı bir film halini almış everything is illuminated.
asıl filmden bahsetme sebebime gelirsek başlıktan da anlayabileceğiniz gibi soundtrack albümü.
17 adet şarkı var soundtrack albümünde.8 tanesi Paul Cantelon tarafından bestelenmiş. şarkılar Leningrad, Arcady Severny,Csókolom, Tin Hat Trio ve tabi ki Gogol Bordello gibi ska punk grupları tarafından yorumlanmış. Paul Cantelon amerikalı besteci. 17 yaşında geçirdiği bir bisiklet kazası sonrası amnezya ortaya çıkmış ve müzik yapmayı tekrar öğrenmek zorunda kalmış. özellikle filmler için yaptığı bestelerle tanınıyor. aynı zamanda Wild Colonials adlı alternatif rock grubunda keman, piyano ve akordiyon çalmakta. nasıl filmle bu kadar bütünleşebilmiş şakılar yapabildiğini hala aklım almamakta ama zevkle dinlememi engellemiyor tabii bu. filmi de izlerseniz eğer-ki bu kadar övgüden sonra izlenir bence. hıhım evet- ayrı bir zevkle dinleyeceğinizi temin edebilirim.
torrent linkini vereceğim şimdilik, en kısa zamanda da albümün kendisini rapidshare'e yükleyip buraya koyacağım efenim. iyi dinlemeler.

geç gelen edit: download by rapidshare
Torrent

Beirut - La LLorona

2009-02-05T01:15:00.002+02:00

Beirut'un son albümün, March Of The Zapotec, ilk klibi. Mekanımız ise Oaxaca, Meksika. Sevgili Zach Condon aslında deneyimlerini aldığı kısa filmlerle videoyu çekmek istemiş. Fakat sonra kendi yazdığı bu hikayeyi (küçük bir köpek, yaslı, orkestra, Meksika mezarlığı ve gözyaşı birikintisi) animasyonla birleştirmişler. La LLorona "Ağlayan Kadın" öyküsünü de tekrar canlandırmış yani. Efsaneye göre kadın kendi çocuklarını öldürmüş akabinde bir adam tarafından da reddedilmiş. Sonra, sürekli bir hayalete ağlamış ve çocuklarını aramış.

Beirut-2009 March of the Zapotec / Realpeople Holland

2009-01-31T19:12:00.005+02:00

Bünyesinde onca ses barındırıp hala sade olmak. Aşkı, hüznü, ayrılığı, kahkahayı, gözyaşını, asaleti, gökyüzünü, bulutu, ateşi aynı anda hissettirebilmek. Egeye gitmek gibi, biraz dolaşıp balkanlarda ara sokaklarda gezinmek..
Ayrılınan sevgilinin ardından gözyaşı dökmek yerine bulutlara bakmak sadece bir damlanın süzülmesi pencereden bakarken. Hafif tebessüm etmek yıldızlara. Trompet ağırlıklı son albümü dinlerken daha çok hazal kurmak gelicek içinizden..
Aslında albüm 2 adet EPden oluşuyor 1.si march of the zapotec'de klasik Beirut'u dinlerken
2. realpeople Holland'da ise electronicazach dinliyoruz.

İşte 2009 çıkışlı march of the zapotec / Realpeople Holland

COACHELLA 2009 line-up

2009-01-30T23:51:00.004+02:00

Giden olurmu bilinmez ama line-up açıklandı...

Electric President

2009-01-30T10:40:00.014+02:00

yanlış hatırlamıyorsam snow on dead neighbours adlı parçayla tanıştım bu grupla. homesick alien'a da o şarkıyla tanıştırdım electric president'ı ve yazmayı biraz daha fazla bekletseydim, muhtemelen isyan edip kendisi yazacaktı bu yazıyı.

iki kişi bunlar fakat dinleyince pek iki kişinin yaptığı bir müzik gibi durmuyor. mgmt gibi alt yapısı zengin bir müzik yapıyorlar. indietronica gibi bir etiket gördüm last.fm'de ki gayet iyi tanımlıyor yaptıkları müziği. zira sağlam bir indie sound arkasına sağlam bir elektronik alt yapı eklenmiş. tek şarkılık gruplardan da değil bu electric president; öyle bir artıları var. her şarkısı aynı ayarda. böyle olunca da diğerlerinin arasından sivrilip diğerlerini arka plana atabilecek tehlikeli bir şarkıları da yok.

kendi adlarını taşıyan ilk albümleri su gibi akabilme gibi bir özelliğe sahip. her şarkı ayrı güzel. canı sıkabilecek tek nokta monotonluk olabilir bu albümde ama benim canımı sıkmadı. tam tersine tatlı bir monotonluk yakaladıklarını düşünüyorum.

sleep well adlı ikinci albümlerini ise henüz şimdi dinliyorum. fazla olmamak üzere birkaç değişiklik olduğu ilk dinleyişime göre sezilebiliyor. elektronik alt yapı daha da güçlenmiş, indie sound biraz arkaya itilmiş. neyse fazla uzattım. buyrun;

Electris President
Sleep Well

Tom Vek- We Have Sound

2009-01-26T15:41:00.007+02:00

Uzun zamandır bir köşede durmasına rağmen -Tom ismine duyduğum ön yargıdan olsa gerek- üşenmiş, bir türlü dinlememiştim. Fakat Tom Vek kendisine duyulan ön yargıyı dinlediğim tek parçasıyla bile aştırabilecek bir adam. Elektronik ve indie müziği çok başarılı bir şekilde harmanlamış. İngilizlerden haggaden de güzel insanlar çıkıyor be diye bir kez daha dedirtiyor, özellikle de 'we have sound' albümüyle. senin başında çıkardığı music television ile albüme yeni şarkılar ve hoş remixler eklemiş ayrıca. Unutmadan; çok daş bir insan olduğunu söylemek de boynumun borcu. Evet daha fazla uzatmayayım, siz dinlemeye başlayın.

Tracklist:

01 C-C (You Set The Fire In Me)
02 I Ain’t Saying My Goodbyes
03 If You Want
04 A Little Word In Your Ear
05 If I Had Changed My Mind
06 The Lower The Sun
07 Cover
08 Nothing But Green Lights
09 On the Road
10 That Can Be Arranged

soğuk içiniz.

edit: myspace, resmi site hedesi

Fruit Bats - Spelled in Bones

2009-01-25T19:53:00.003+02:00

Fruit Bats uzun zaman önce dikkatimi çekmişti. Müziklerindeki folk öğeler ile birleşen gayet güzel bir indie pop. 1999 kuruluşlu grup 3 album çıkartmış. Sizlere göstermek istediğim spelled in bones albumu 2005'te efsanevi label sub pop records'dan çıktı...

tracklist:
Lives of Crime
Silent Life
Tv Waves
Canyon Girl
Born In The '70s
Legs Of Bees
The Earthquake Of '73
Traveler's Song
The Wind That Blew My Heart Away
Spelled In Bones
Everyday That We Wake Up It's A Beautiful Day

DOWNLOAD

myspace
kendi siteleri

No Doubt 2009 !

2009-01-22T13:16:00.004+02:00

Geçen sene öğrenmiştim bu haberi. 08 Eylül diye ama asparagas çıktı. 7 yaşımda iken bilinçli şekilde dinlediğim, kasetine sahip olduğum, skayı sevdiren ilk grup. 80-90 kuşağının gençliğini şüphesiz etkilemiştir ND. Dont Speak ile ağlamamış olan var mıdır? (nd ile sadece dont speak'in örtüştürülmesinden bi hayli rahatsız olsamda..) Şarkının ününden dolayı Tragic Kingdom albümü herkesin evinde vardı ki ben böyle tanıştım nd ile ablam almış ve miras bana kalmıştı. Hayatımı bu denli etkiliyceğini bilse eminim hiç vermezdi. :D Zamanında bi hayli hayranı olmasından ötürü heycanlanan kesimin sayısı bir hayli fazla. Grubun yaptığı açıklamaya göre grup eski günlerine dönücekmiş yani yeni albüm no doubt, bsc gibi ska olacakmış. Kayıtları 08'de tamamlanmış fakat yayınlamak için biraz daha bekliycekler gibi görünüyor. Bu arada söylemeyi unuttum ki en çok bilmek istediğiniz budur heralde albümün adı TBA olucakmış. yeah, they're back!!
web site.
nme

Eugene McGuinness -The Early Learnings Of Eugene McGuinness

2009-01-21T22:54:00.009+02:00

efenim gün geçtikçe bir yenisiyle karşılaştığımız nerden çıktıklarını anlayamadığımız fakat iyi ki de çıkmışlar yahu dediğimiz ( büyüyorlar durduramıyoruz) britanyalı genç müzisyenlerden biri olan Eugene Mcguinnes'den bahsedeceğim biraz. zaten istesemde istemesemde azcık bahsedebilirim çünkü hem kendisi hem de müzik kariyeri hakkında pek fazla bir şey yok. ama hemen öyle küçümseyip geçmeyin bu genç beyi çünkü son zamanlarda dinlediğim en bi şirin en bi sıcak albümü yapmış kendisi. 1986 Londra doğumlu Eugene, hayatının asi tineyç boy dönemlerinde (ki yaş olarak 15 civarına takabül ediyor) londradaki okulunu bırakıp liverpool'a taşınmış. belki de bi asilik yapmamış ailesiyle birlikte filan taşınmıştır bilemiycem orasını neyse, sonra burada liverpool sahne sanatları enstitüsüne başlamış. burada müzik eğitimini almış. 2007 de ilk albümü olan, benimde kendisini buralara taşımama vesile olan "The Early Learnings Of Eugene McGuinness" i çıkarmış. The Early Learnings Of Eugene McGuinness dinlemesi sindirilmesi son derece kolay ve bir o kadar keyifli minicik bir albüm. gerçekten de minicik. albümde 8 şarkı var ve bütün albümü dinlemek yarım saati bile almıyor. şarkılar çok kısa ama dinledikten sonra tadı damakta kalıyor ve tekrar tekrar dinleme ihtiyacı duyuyor insan. şarkılarının hikayeleri ve müzikleri birbirinden eğlenceli. çoğu da akılda kalıcı. Eugene şarkılarını yazarken gerçek hayattan pek etkilenmediğini ve sözlerin büyük kısmının kurmaca olduğunu söylemiş. 22 yaşındaki bu genç yetenek ilerde gerçekten iyi şeyler başaracakmış gibi görünüyor ki ilk albümü de yaşına ve tecrübesine göre bence gayet başarılı. küçücük bir 30 dakikanız varsa eğer kesinlikle Eugene'in şirin şarkılarına kulak kabartmalısınız. iyi dinlemeler.

Download

The Gossip

2009-01-18T12:40:00.004+02:00

Dün tüm arşivi playliste atıp bi "kulaktan" geçirirken bi melodi takıldı kulağıma 'standing in the way of control' şarkısıydı sonra oturdum tüm albümü dinledim harika vokale sahip nme'ye göre white stripesin en güzel benzerlerinden olan bir garage rock myspace e punk rock bana göre ise kendiyle inanılmaz barışık beth ditto'nun harika vokalini bizimle paylaşmak için kurduğu grup. Son albümlerini 2006'da çıkardılar "standing in the way of control" adıyla.
Albümdeki coal to diamonds adli bi parça ve albümden çok farklı bi tadda sanki eskilerden fazla tanınmış bir parça ve gossip onu coverlamış gibi. yumuşak sakin.
Dinlettiğim bi arkadaşım Be Your Own Pet'e benzemiyor mu sence de? demişti. Bence byop gibi karışık değil daha temiz geliyor melodiler kulağa. Riot grrrl diyesim gelmişti benim ama kendileri bu benzetmeden pek hoşnut değillermiş. Ama genede torrentz.com'da yayınlanan bi riot grrrl albümünde gossip'te var.

2006 Albümü.

Morrissey

2009-01-06T19:33:00.003+02:00

Şimdi önüme attılar Morrissey’in son albümünü; “al bakalım sen hak ettin” şeklinde. Evet, işin ucundan tutmanın öncelikle araştırmadan geçtiğini biliriz. Kaç albüm, kaç grup, kaç yapımcı, on milyon tane kaç. Zaten Morrissey yaşlılığında olduğu kadar gençliğinde de üretken olduğuna eminim. Çünkü The Smiths ve kendi albümlerini sayamadım. Morrissey kaç yılında gözlerine dünyaya açmış çok da ilgilenmedim. Ne yaptım biliyor musunuz! Bu albümün hepsini “media player”a sürüklemedim. Saygı duydum. Biri bitince diğerini sürükledim. Şarkı aralarında boşluk verdim. En sevdiğim diziyi izliyormuş gibi yaptım. Arada kalktım su içtim. Albüm kapağındaki çocuğu düşündüm. “Kimacabaao” bile dedim. “morrisseyebaknekadaryaşlıartık” dedim sonra. Böyle ilkel ama saf duygularımla dinledim albümü.
Aslında daha çıkmadı bu albüm ve 17 Şubat 2009’da çıkacak. Aslında bazen Morrissey’in Smiths severler tarafından saygı duyulduğu için dinlenebildiği söylenebilir. Fakat itham olur derseniz, belki de haklısınız, bana öyle gelmiş.
Ringleader of the Tormentors bundan bir önceki albümdü ve toplama olması çok da mutlu etmemişti. Zaten akabinde plak firmasını değiştirip bu albümü xxx diye bir yerden sunmuşlar. Böyle olunca insan düşünmüyor değil, “ya paraların bitmesinden ya da harbiden unutulmaktan korkuyorlar olum.”
Neyse sonuç olarak zaten canım Morrissey. Ne yapsın sevesimiz var. Ülkemizde yine yine göresimiz var. Years of Refusal için, zaten tanıdığımız parçalar ama yenilerini de barından büyük bir şarkı. Bölünce içinden şarkılar çıkmış bir albüm. Morrissey’in bütünlüğü.

Sevdim ben, siz de dinleyin güzel sözler var.

Andrew Bird

2008-12-30T22:36:00.005+02:00

Andrew Bird'ün yeni albümü henüz yayınlanmadı. Ama internete düşeli bir kaç hafta oldu. 20 Ocak 2009'da müzik marketlerde olucak. (Hayır, Türkiye'de olmayacak tabi ki)
Andrew, bir çok müzik aletini ustaca kullanabiliyor. Islık, gitar, keman (ayrıca kemanı arşesiz, gitar gibi kullanarak da şahane bir ses yaratıyor), mandolin ve glockenspiel kullandığı müzik aletleri.
Çocukluğundan beri müzikle ilgilenen -4 yaşında keman çalmaya başlamış- Andrew, solo projelerinden başka gruplarda da yer almış. Squirrel Nut Zippers ve Andrew Bird's Bowl of Fire gibi.
Bazı müzisyenlere de albümlerinde eşlik etmiş, bu müzisyenler de Andrew Bird'den aşağı kalır bi yanı olmayan şahane yetenekli insanlar.
Örneğin; Bonnie 'Prince' Billy, My Morning Jacket, Magnolia Electric Co., Final Fantasy gibi.
Andrew Bird'ün yayınladığı ilk albüm Music Of Hair 1996 yılında çıkmış. 12 şarkılık bu albümde "Rhodéàdöh" ve "Ratitat/Peter's Wolf/Oblivious Reel" gibi garip isimli şarkılar da var. The Mysterious Production of Eggs albümündeki iki şarkıyı nasıl telaffuz edeceğimi bilemediğimden "çek" ve "dalga" diyorum. Şarkıların isimleri şöyle; "√" ve ~".
Andrew Bird's Bowl of Fire adı altında yayınladığı ilk albüm Thrills olmuş. Bowl of Fire olarak yaptığı müzik daha çok Jazz ve Swing tadında. Gospel ve Country havalarını da unutmamak gerek.
Daha sonra Oh! The Grandeur albümü çıkıyor, yine Bowl of Fire ile birlikte. 2001 yılında çıkarttığı The Swimming Hour albümünden sonra hiç bir albümünde Bowls of Fire adı yoktu.
Ama çıkarttığı Fingerlings isimli konser albümlerinde -ki bu albümlerden üç tane çıktı- Bowl of Fire şarkılarına yer verdi.
Weather Systems, The Mysterious Production of Eggs ve Armchair Apocrypha albümleri bugüne kadar yayınladığı albümler.
Yazının başında bahsettiğim gibi, 20 Ocak'ta yeni bir albümü çıkıcak, Noble Beast. Albüm 14 şarkıdan oluşuyor, ve 9 şarkılık da bir bonus disc var.
Albümlerini dinledikten sonra, canlı perfomansını izlediğinizde -youtube- farkedeceğiniz bir olay var, şarkıları değişik biçimlere sokuyor, o şarkının aslında bildiğiniz şarkı olduğunu sözlerine bakarak anlayabiliyorsunuz.
Şarkı sözlerinin, edebi açıdan da birer eser olduğu söyleniyor.
Andrew Bird, indie müzik açısından çok önemli bir müzisyendir. Kısacası, Andrew Bird yıllarca dinlenecek albümler nasıl yapılır onu gösteriyor, kadife sesinin de bu başarısına olan etkisi tartışılmaz.
Andrew Bird @ Official
Andrew Bird @ Myspace

The Shins

2008-12-30T13:27:00.006+02:00

The Shins dinlemeyi ne kadar özlemişim! Dün Scrubs izlerken bi anda New Slang çalmaya başladı, bi garip oldum. Albümlerinin hepsini tekrar indirdim, sabahtan beri de dinliyorum. Australia ve Caring is Creepy'nın kliplerini izledim, güne şahane bi başlangıç yapmış oldum.
Bana kalırsa bu adamları meşhur eden kişi Zach Braff. Scrubs'da iki şarkılarına yer vermiş, ayrıca kendi yönettiği filmi Garden State'de de The Shins var. Garden State filminin soundtrack'i şimdiden en iyi soundtrackler arasına girdi bile.
Ayrıca The Sponge Bob Squarepants'ın film versiyonunun da müziklerini yapmışlar.
1995 yılında yayınladıkları, ilk kayıt Spork EP'si olmuş, ama EP sırasında isimleri henüz The Shins değildi, Flake olarak başlamışlardı müzik hayatlarına.
Daha sonra 1997'de çıkarttıkları albümün ismi When You Land Here, It's Time to Return, bu albümdeki isimleri de farklı; Flake Music. Ama bu albümdeki şarkılardan birisinin ismi The Shins.
2001 yılında çıkan Oh, Inverted World ise The Shins adı altında çıkan ilk albümleri. Bu albümü ismi, ikinci şarkı One by One All Day'da geçen bir sözden alınmış, bu şarkıda da Friedrich Nietzsche'nin Zur Genealogie der Moral isimli yazısına bir ima yapmışlar.
Bu albümden iki şarkı, Caring is Creepy ve New Slang, Garden State filminde yer alıyordu.
2003'de yayınladıkları Chutes Too Narrow albümüyle Amerika ve Britanya müzik listelerine giriş yapmayı başarmışlardı. Grup albüm prodüksüyonunu kendisi yapıyor, fakat bu albümde Modest Mouse'dan da yardım almışlar. Ama yaptıkları son albüm Wincing the Night Away'de prodüktörlüğü grubun solisti James Mercer tek başına üstlenmiş, ayrıca kendi bodrumundaki stüdyosunda kaydedilmiş.
Wincing the Night Away 2007 yılında piyasaya çıkmıştı. Grup albümlerini Sub Pop Records'dan çıkartıyolar. Bu yapım şirketi, geçişte, Nirvana, Dinasour Jr., Mudhoney, Fugazi, Sebadoh ve Green River gibi grunge gruplarının albümünü yapıyordu, aslında onları meşhur eden Sub Pop'tı. Son dönemde The Postal Service, The Shins, Dntel, Fleet Foxes, Foals, Iron & Wine, Modest Mouse ve The White Stripes gibi indie-electronic albümleri yayınlıyorlar. "Grunge öldü, ve indie, grunge'ın gayrı-meşru çocuğu" durumu biraz.
Albümün ismi Sam Cooke'ın bi şarkısında geçen sözden esinlenerek oluşturulmuş, şarkı da geçen söz Twistin' the Night Away iken Wincing the Night Away olmuş.
Albümdeki ilk şarkı Sleeping Lessons'ın ismi de James Mercer'ın insomnia'sına aradığı çarelere dayanıyor.
Psychedelic, Hawaii folku, New Wave ve Post-punk esintileri taşıyan bir müzik yapıyor The Shins. Belle & Sebastian'ın çok az daha sert versiyonu diyebiliriz, bunu da İskoçya'nın havasına bağlayarak, Belle & Sebastian'ın daha hafif kalmasını açıklayabiliriz.
Yaptıkları müzik kesinlikle dinleyenleri mutlu ediyor, neşeli çocuk şarkıları söyler gibi söylüyorlar şarkılarını. Uzun zamandır hoşlandığınız arkadaşınıza, ondan hoşlandığınızı söylediğiniz de, aldığınız cevap eğer hoşunuza gidiyorsa, içinizde tarifsiz birşeyler olur, sanki akciğer ve mide yer değiştirir gibi, arkanızı dönüp zıplayarak giderken, ıslık çalar, şarkı söylersiniz, işte o şarkı gibidir The Shins.
Yürürken, sınıfta, otobüs beklerken veya otobüsün içinde dinlerken yüzünüze salak bir gülümseme bırakırlar, cama kafanızı yaslar, dinlersiniz.
The Shins @ Myspace
The Shins @ Official

Landon Pigg-Coffee Shop

2008-12-28T00:35:00.004+02:00

Minicik, ufacık bir şarkıyla karşınızdayım bugün. Yumuşacık bir ses, böyle kadife sesli derler ya öyle resmen. Huzur dolu, tekrar tekrar dinlemek için sabırsızlanacağınız bir şarkı Falling Love At a Coffee Shop. Benim çoktan gönlümü kazanmış durumda şirinliği ve sadeliğiyle. Sizlerde de benzer etkiyi yaratacağını düşünüyorum. İyi dinlemeler.
(not: Woody'ye sonsuz teşekkürler)

Falling Love At a Coffee Shop

The Beatles - Let It Be

2008-12-15T17:45:00.005+02:00

2 sene sonra tekrar doğan Beatles aşkım ve beni yine etkileyen Let it be şarkısı. Aslında 8 Aralık'ta yayınlamam gerekirdi ama işte eve gelmiş olmanın heyecanı ile unuttum, ama önemli olan Lennon'ın geçmiş olsa da ölüm yıldönümünü anmamız.
Let It Be

The Organ - Grab That Gun

2008-12-14T22:24:00.007+02:00

2004 yılında çıkarmışlar Grab That Gun adlı ilk ve son albümlerini. Biraz geç oldu keşfetmek için, ama geç olsun güç olmasın tabii ki. "İlk ve son albümleri" dedim, maalesef 2006 yılında dağılmışlar. Fakat bu yıl içersinde yayınlanmamış materyallerinden oluşan Thieves adlı bir EP çıkarmışlar. Her neyse konu bu değil. Brother adlı şarkının bana arkadaşım tarafından dinletilmesiyle tanıştım bu grupla. "aa çok iyiymiş lan" dedim. Girl band bi de bunlar, araya sıkıştırayım. Böyle. Albümün açılış şarkısı zaten Brother. Girdiği anda Morrissey vokali filan girecek zannediyor insan, ki vokal girince hakikaten de bir post-punk hava taşıdıkları kolaylıkla fark edilebiliyor. Buyrun dinleyin.

Grab That Gun
password: dijeli.org

Noah and The Whale-Peaceful, The World Lays Me Down

2008-12-11T23:11:00.002+02:00

Noah and The Whale bizlere İngiltere, Twickenhan'dan seslenen bir diğer yeni nesil indie-folk gruplarından. Grup 2006 yılında kurulmuş ve temelde dört kişiden oluşmakta.ilk kurulduğunda içinde Emmy The Great'i ve güzide seslerden biri olan Laura Marling'i de barındırmaktaydı. sonra bunlar müzik kariyerlerine solo albüm yaparak devam etmek istemişler ve ayrılmışlar gruptan ama grupla bağlantılarını koparmamışlar. tam anlamıyla grubun içinde bulunmasalarda hala grupla çalışmaya devam ediyorlar. grubun adı, grup üyelerinin çok sevdiği bir film olan The Squid and the Whale ve filmin Noah Baumbach adlı yönetmeninden gelmekte.grubun ilk albümü olan "Peaceful, The World Lays Me Down" 2008 de piyasaya sürüldü. folk türünde bir albüm olan Peaceful, The World Lays Me Down dinlemesi son derece keyifli ve neşeli bir albüm. albümü dinlerken ne zaman başlayıp bittiğini anlayamıyor insan. albümdeki en dikkat çekici şarkı "5 Years Time". insanı en canı sıkkın en mutsuz halindeyken bile neşelendirmeyi başaran bir şarkı. şarkı çıktığı yıl ingiltere listerinde ilk on'a girmiş. ki yerini fazlasıyla hakeden bir şarkı. dinlerken sizi son derece mutlu edecek, yer yer içinizde zıplayarak dans etme isteği uyandıracak, yer yer güzelim şarkılara suratınızda aptal bir gülümsemeyle eşlik etmenizi sağlatacak bir albüm arıyorsanız. Peaceful, The World Lays Me Down tam size göre.
iyi dinlemeler,sevgiler, saygılar, sağlıcakla kalın.

Beach House

2008-12-05T17:56:00.004+02:00

Beach House aslında bir süre sonra alışkanlığa yönelen bir müzikli oluşum. İçinde alabileceğiniz, melankoli, uçma hevesi, suyun içinde olma durumunu fazlasıyla taşımaktadır. Alex ve Victoria’nın icat ettiği bu oluşum isimsel olarak çok fazla renkli görünse de çoğu zaman yaşadığı karanlığı anlatmakta. İlk olarak önerilen şarkıları muhtemelen “Gila” olacaktır. Buna alışın ve evet önce onu dinleyin! İyi bir başlangıç yaratacaktır da.

Zaman zaman “Cocteau Twins ‘ e benziyorlarmış..” şeklinde söylemler dolaşmakta. Ben sadece grubun “yavaş melodileri”nin altından bunun çıkarılmasını doğru bulmadığımı söylemek isterim. Maryland (Amerika), ismi Lord Baltimor’un kolonilerinden gelen bir kentten çıktıkları bilinmektedir efendim. Çoğu zaman icra edilen müziğin topraklarındaki ses, coğrafi koordinatları ve tarihi varlıklarının doğru orantısında olduğu için, gerçekten bu körfez kent merak edici bir husus.

Kendi adını taşıyan ilk albümleri “Beach House” 2006 yılında piyasaya sürüldü. Çok geçmeden, gereksiz uzun aralıklar vermeden 2008 için “Devotion” albümü kesinlikle mükemmel olmuştur… kendilerini “adadıkları” için teşekkürlerimizi Türkçe karakterlerimizle sunuyoruz.

Beach House.

Devotion.

şifre: mp3moviewarez.blogspot.com

El Perro del Mar - God Knows

2008-12-01T01:53:00.004+02:00

Son üç yazıdır video koyuyorum, farkındayım. Ama o kadar güzel şeylere rastlıyorum ki, eklemezsem kötü şeyler olucak gibi hissediyorum.
El Perro del Par hakkında blogda daha önce bi yazı yazılmıştı. Bu şarkıysa, Sarah Assbring'in El Perro del Par isimli, ikinci albümünün ikinci şarkısı.
Hoş bir animasyon klip daha.
Karşınızda Sarah!

Sufjan Stevens - The Lakes Of Canada

2008-11-28T18:27:00.002+02:00

#50.2 - Sufjan Stevens (MusicNow) - The lakes of Canada
Yükleyen lablogotheque

Benim en sevdiğim müzisyenlerden birisi, en sevdiğim şarkılardan birisine cover yaptı. Sufjan Stevens, The Innocence Mission'ın Birds of My Neighborhood albümündeki The Lakes Of Canada şarkısını bir çatı katında, La Blogotheque için çalarken çekilmiş bir videodur yukarıdaki. Bu adamın hareketlerini her zaman sevimli bulmuşumdur. "Çok rüzgarlı, burda çalamıyorum" dedikten sonraki gülüşüne saatlerce bakılıp kahkaha atılabilir. Dişlerinin ayrıklığı da göze çarpan başka bi ayrıntı oluyor.
Sufjan Stevens The Lakes Of Canada'yı söylüyor.

Fleet Foxes - White Winter Hymnal

2008-11-28T00:51:00.003+02:00

Say Hi - The Wishes and the Glitch

2008-11-25T13:05:00.006+02:00

Say Hi (Say Hi to Your Mom) bence duyduğum en güzel isimli gruplardan biri. Seattle'dan olan bu grup yeni ve 5. albumleri ile karşınızda...

DOWNLOAD

A Place To Bury Strangers

2008-11-21T22:17:00.002+02:00

Adından da anlaşılabileceği gibi karanlık bir grup A Place To Bury Strangers. Shoegaze ve Psychedelic rock türünde müzik yapan grup, The Jesus and Mary Chain'in Psychocandy albümünün 2007 baskısı gibi duruyor.
A Place To Bury Strangers dinleyen bir kişini ağzından çıkan ilk cümle, "The Jesus and Mary Chain, Psychocandy, şahane" oluyor.
APTBS, New York çıkışlı gruplardan birisi ayrıca.
Grup, The Jesus and Mary Chain etkilerini, hiç itirazsız kabul ediyor. 2007 yılında onlarla birlikte bir konserde çıkmış olmaları da onlar için ayrı bir dönüm noktası olmuş.
Turlarına katıldıkları diğerler gruplar, Nine Inch Nails ve MGMT.
70'lerden günümüze kadar gelen, New York çıkışlı Telesivion grubunun post-punk esintileri de, daha albümün ilk şarkısı Missing You'dan hissedilebiliyor. Siouxsie and the Banshees, Joy Division ve Bauhaus da APTBS'in müziğine etki eden diğer gruplardan bir kaçı. Vokal ise; Ian Brown etkili Jim Reid tadında şekil bulmuş albümde.
Bir çok gruptan ilham aldıkları, bunları albümlerinde harmanlayıp güzel bi iş çıkardıkları ortada.
1998'den beri yeni bir albüm çıkartmayan The Jesus and Mary Chain'i özleyenler için birebir. Kim bilir, Radiohead'in alt grup olarak çıktığı James konserlerinden sonra, James'den daha çok ismini duyurması gibi olur.
APTBS'in grupla aynı ismini taşıyan tek albümü 17 Eylül 2007 tarihinde piyasaya sürülmüştü.
A Place To Bury Strangers

Beach House - Used To Be

2008-11-19T20:02:00.005+02:00

Beach House, 21 Ekim'de "Used To Be" isminde bir single yayınladı. Bu single'da iki şarkı var; Used To Be ve Apple Orchard'ın demo versiyonu.
Used To Be şarkısına, bağımsız filmlerden fırlamış gibi duran bir klip çekmişler. Used To Be isimli bu kısa filmde, başrolde Victoria Legrand ve Alex Scally var.
Used To Be

Alina Orlova - Laukinis Suo Dingo

2008-11-19T00:07:00.006+02:00

Dünyada olup bitenlerin yanında olmak muhteşem. Elli yıldır bunun için bir şeyler veriyorsanız size sadece Love of Common People’ın blog sayfasından “dünyada olup bitenleri de dinleyin abiğlerim ablalarım” diyebilirim naçizane. Bazen duyabileceğiniz, alabileceğiniz tatlar o kadar harika oluyor ki. Tuhaf tuhaf hislere sokuyorlar sizi. Hiç yaşamadığınız ama sanki içinde olduğunu tuhaf duygular. Dünyanızı değiştirmez tabi. Anlık duygu değişimlerini yaşatır. Hani bazen harika bir kitabın sonuna gelip, “bitirmeseydim be” deyip geri dönmek gibi. -Örneklerim şahane farkındayım.-

Litfanya - litvanya için daha güzel, Litvan bir arkadaşımız Alina Orlova. İsminin ağırlığında değil hiç. Oyuncu gibi, güler size falan. Piyanosundan ses bile verir. Bir bakarsın yönetmen koltuğuna oturur bağımsız film kraliçesi olur. İşte Orlova denen hatun böyle bir hacimde. Bin dokuzuz seksen sekiz doğumlu olması, kıvır kıvır saçlarından turuncu sular akıta akıta dağların, yıldızların sesi olmuş. O kadar olgunmuş gibi davranıyorlar buna çevrede, bana sorarsanız sesinden belli çocukluğu. Sade, pürüzsüz, keman gibi ses onun sahip olduğu. Ardındaki orkestra. İşte albümü “laukinis suo dingo” lakin tek albümü. Nedir onu bile bilmiyorum. Bulamadım da zaten. Üşendim de.

Ben bir dergide gördüm seksen yıl önce. Dergi yazarı kişi “Beirut”a benzetmişti. Hayli ilgimi çekti ama uzun süre sadece Myspace’den dinleyebildim. Etkilenmemek elde mi... Hayır, Beirut’a dönen sade yanı enstrüman çokluğu gibi göründü bana. Beirut sanki yolların, sokakların, insanların; Alina Orlova ise düşlerin, hayallerin, gökyüzünün.

Hepsinden öte kulaklığın ucunda.

Aferim Orlova. Sen hepimizin kalbini çaldın.

Last.fm'den dinleyin.

İndirin (ama .flac uzantılı) İkinci partı unutmayın.

One Little Plane - Until

2008-11-14T00:03:00.004+02:00

One Little Plane'i ilk dinlediğimden beri baya bi zaman geçti. Baya dediğime bakmayın, albümü 30 Haziran 2008 tarihinde çıktı. Dinlediğim ilk günden beri bloga yazmayı planlıyordum, fakat başkalarının da One Little Plane dinleyecek olması yazmamı zorlaştırmıştı. Hala da zor yazıyorum. Aynı anda, bencillik ve kıskançlık yaşıyorum. Affedin. Aslında beni anlayabilirsiniz, çok sevdiğiniz bi kitabı yalnızca çok sevdiğiniz insanların okumasını istersiniz, aldığınız bir tişörtü başkasında görmekten hoşlanmazsınız. Öyle birşey sanırım.
One Little Plane, Kathryn Bint isimli şirin arkadaşımızın sahne ismi. Until albümünün yapımcılığını, Four Tet olarak tanıdığımız Keiran Hebden yapmış.
Kathyrn yaptığı müziği "dreamy heart warming folk","gently wistful, dust-kicking psychedelia" ve "simple, heartfelt melodies" olarak tanımlıyor. Yaptığı müziği gayet iyi tanımlamış olmasına rağmen daha basit olarak, bunların üstüne benim verebileceğim etiketler, "akustik pop" ve "folk" olabilir. İlk olarak Radiohead'in Dead Air Space sayfasına albümü tanıtan bir yazı ekleyen Colin Greenwood sayesinde ismini duyurmayı başardı.
Albümdeki tüm şarkılar insanın içini ısıtan, sevimli melodilerle dolu olsa da, "Make of Me", "Sunshine Kid", "Nobody Out There" gibi şarkılar bu sevimli melodilerin bıraktığından daha fazla bir etki bırakıyor.
Albümü dinlerken, "elinde gitarıyla, kocaman yeşil gözleriyle, karşımda çalarken dinlesem, ne kadar çok keyif alırdım" diye düşünüyorum. Belki bir gün o da olur.
Until

Alaska in Winter - Dance Party In The Balkans

2008-11-10T19:05:00.002+02:00

Alaska in Winter, Amerikalı Brandon Bethancourt'un tek kişilik grubunun ismi, kendisi Almanya'nın Berlin şehrinde yaşıyor.
Brandon, "Dance Party in The Balkans" albümüyle çıkışını yapmış olsa da, hiç yayınlamamış olan ve Atlantis gibi kayıp olan albümü "Ivan Fyodorovich is Not a Real Person" da var. Aslında bu yazıyı 7 gün sonraya bırakmak istemiştim. Çünkü Brandon Bethancourt, Alaska in Winter'ın ikinci albümü olan Holiday'i 17 Kasım'da, Avrupa'da piyasaya sürecek. Bir hafta sonra yeni albüm hakkında bir yazı ve linki ekleyebilirim umarım.
Brandon Bethancourt ve Beirut'dan Zach Condon birlikte bir kaç çalışmalarda bulunmuş, baya yakın oldukları biliniyor. O çalışmalardan birisi de "Dance Party In The Balkans", Zach Condon da bu albümde ukulele, trompet ve sesiyle eşlik etmiş Brandon'a. Zach Condon'dan bahsetmişken, 16 Şubat'ta da Beirut "March of the Zapotec" ve "Holland" isimli iki tane EP yayınlayacak, yeni albümün çıkış tarihi olarak da "kesin olmamakla beraber" sonbahar olarak belirlemişler.
Alaska in Winter'ın müziği elektronica olarak tanımlanabilir. Albümün isminden anlaşılacağı gibi balkan esintilerini de kullanmışlar bu albümde. Zach Condon'ın ve A Hack And Hacksaw'dan Heather Trost'un albüme katkı yapıyor olması, bu albüme folk müziğin sıcaklığının bulaşmasını sağlamışlar.
Close Your Eyes - We Are Blind uzun süre kulaklarınızdan gitmeyecek bir şarkı.
Grubun adına yakışmayacak kadar sıcak bir albüm.
Dance Party In The Balkans

the 24 Carat Black-Ghetto Misfortune's Wealth

2008-11-05T21:34:00.003+02:00

Bir arkadaşımın tavsiyesiyle dinlemeye başladım bu grubu daha önce adını bile duymamıştım ki nette de kendilerine dair pek birşey bulamadım, sadece last fm de kendilerine dair tagler vardı "soul, jazz, funk, blaxploitation"
Normalde müzik dinlerken ders çalışamam, kitap okuyamam, yüksek konsantre gerektiren herhangi bir iş yapamam. Bu tabii 24 Carat Black'in Poverty's Paradise'ını dinleyene kadardı. 12 dakika süren yumuşak bir şarkı. poverty's paradise dan önce gelen in the ghetto adlı parçada isminden anlaşılcağı üzre bir hayli "ağır" ama ondan sonra gelen şarkılarda daha eğlenceli ritmlere sahip albüm. Funk kısmının hakkını veriyorlar.
Ayrıca bu albüm ilk 1973 yılında piyasaya sürülmüş. 1993 yılında ise cd olarak 2. baskı yapılmış.

1-In The Ghetto / God Save The World
2-Poverty's Paradise
3-Brown Baggin'
4-Synopsis Two: Mother's Day
5-Mother's Day
6-Foodstamps
7-Ghetto: Misfortune's Wealth

link

The Last Shadow Puppets - The Age Of Understatement

2008-10-30T23:10:00.008+02:00

The Last Shadow Puppets western seviyor! Her an odaya elinde sigarasıyla, Clint Eastwood girecekmiş de "You see, in this world there's two kinds of people, my friend: Those with loaded guns and those who dig. You dig." diyecekmiş gibi başlıyor The Age Of The Understatement.
The Last Shadow Puppets'ın kadrosunda, Myspace sayesinde patlama yapan gruplardan birisi olan Arctic Monkeys'den Alex Turner, The Rascals'dan Miles Kane ve Klaxons'ın Myths of the Near Future albümünün yapımcılığını yapmış olan ve aynı zamanda Simian Mobile Disco üyesi olan James Ford da var.
Grubun kurulmasından önce, Alex Turner grubuyla ufak bir tartışmaya girer ve o anın verdiği sinirle arkadaşı Miles Kane'i arar. İkisi de, yapacakları müzik konusunda ortak noktaya varırlar, Fransa'nın önemli yapımcılarından ve yakın arkadaşları olan James Ford'u da alarak, The Last Shadow Puppets'ı ortaya çıkartırlar.
The Last Shadow Puppets, David Bowie'nin In the Heat of the Morning şarkısına, yayınladıkları ilk single'da şahane bir yorum getirmişti. Yayınlanan bu single, albümün çıkacağı günün geleceğini biraz daha uzatmış oldu.
-ve zaman yavaş akmaya başlar-
Albümün çıkmasından sonra, ağızlarının suları akan biz insanlar yeni albüm için heyecanlanmaya başladık. İkinci albüm için, Miles Kane, The Sun gazetesine verdiği bir ropörtajda "2009 yılı için hazırlık yapıyoruz" demiş. Kendisi bu sıralar The Rascals'la turnede olduğu için The Last Shadow Puppets konserlerine bile gidemezken, ikinci albüm 2009 içersinde nasıl yetişicek diye merak ediyor insan.
Grubu kesinlikle Arctic Monkeys'le kıyaslamamak gerekiyor. Hiç Arctic Monkeys dinlemediyseniz bile -ayıp- tadına bakmanız gereken bir albüm.
The Age Of The Understatement

Mojave 3 - Ask Me Tomorrow

2008-10-29T22:02:00.004+02:00

Mojave 3, Slowdive'ın dağılmasından sonra gruptan üç kişinin devam ettirdikleri İngiltere kaynaklı bir proje. Dream pop, shoegaze türünde müzik yapan Mojave 3, isim olarak ilk başlarda Mojave düşünmüşler ama Alman bir grup tarafından zaten kullanıldığını öğrendiklerinde sonunda bir 3 getirip bu ismi almışlar. Özellikle seçilmiş bir sayıdır 3. Şöyle ki; Slowdive grubunun dağılmasından sonra, gruptaki 3 kişi tarafından devam ettirilmiştir. İlkini 1995 yılında ve sonuncusunu da 2006 yılında çıkarttıkları toplam 5 albümleri var.
Slowdive'ın devamı oldukları düşünülürse, dream pop tarzındaki önemleri çok daha rahat kavranabilir.
Mojave 3, shoegaze tınılarının yanı sıra, folk türünün tınılarını da kullanıyor. İlk dinleyen birisinin Mazzy Star'la karıştıdığını bir kaç kez şahit olmuştum. Mojave 3'nin Most Days şarkısı ve Mazzy Star'ın Fade Into You şarkıları bu karışıklığın başrolünde yer alabilecek kadar benzeşir.
Ask Me Tomorrow, Mojave 3'nin ilk yayınladığı albüm.
Ask Me Tomorrow

Belle and Sebastian - The BBC Peel Sessions

2008-10-29T20:14:00.004+02:00

Belle and Sebastian, İskoçya habitatlı bi grup. İsmini Fransız yazar Cécile Aubry'nin, 6 yaşındaki Sebastian ve köpeği Belle'nin hikayesini anlayan kitabı, Belle et Sébastien'den alıyor. Grubun kuruluş hikayesi de şöyle hoş bişey; Glasgow'daki, Stow College'a devam eden vokalistimiz Stuart Murdoch ve Stuart David, okuldaki müzik hocalarının verdiği, bandrollü bir albüm çıkartma ödevini yapmak için kurulmuştu.
Bu çıkarttıkları albüm, 1.000 taneyle sınırlı olarak basılmıştı. Bir süre sonra Tigermilk için çok olumlu eleştiriler gelmeye başladı hatta 1001 Albums You Must Hear Before You Die isimli kitapta kendisine yer buldu. Aynı yıl içerisinde Tigermilk'in başarılı olmasıyla ikinci albümleri If You Feeling Sinister'ı kaydettiler. Ve bugüne kadar yaptıkları albümlerle birlikte, toplam 7 tane albüm çıkartmış oldular.
Grubun şarkı sözü yazarı da olan Stuart Murdoch, en sevdiği kitap olarak İncil'i gösteriyor. Bu sevgi şarkı sözlerine de çok sık yansıyor.
Belle and Sebastian'ın müziği için yapılabilecek tanımlar arasında en sık karşılaşabileklerinizden birisidir; naif, sevimli, keyifli hüzün.
Ama bana kalırsa Belle and Sebastian'ın müziği, yeni aldığı şekerini, abisine kaptıran ufaklığın yaşadığı bir anlık üzüntü, ve ardından söyleyeceği, "olsun yenisi alırım" sözleriyle tanımlanabilir.
Belle and Sebastian'ın BBC Peel Sessions'ını veriyorum. İki tane Peel Sessions'ı var grubun. Diğerinde bolca noel şarkıları var. Şimdilik BBC Peel Sessions.
Belle and Sebastian - BBC Peel Sessions

Pulp - The Peel Sessions

2008-10-29T15:47:00.002+02:00

Peel Sessions, John Peel'in öncülüğünde BBC Radyo 1'da kaydedilmeye başlayan ve müzisyenlerin albümlerinden seçilen şarkıları çalarak oluşturdukları toplamalar oluyor. John Peel'in ne kadar önemli bir müzik adamı olduğu, kendisi hakkında biraz da olsa bilgiye sahip olan herkes tarafından kabul edilen birşeydir. Bugüne kadar keşfettiği müzisyenler, şu an da ağzımız açık dinlediğimiz müzisyenlerdir. Örnek olarak; Godspeed You! Black Emperor'ın elinden tutan adam olarak tanınır, Pink Floyd'u keşfeden ilk djlerden birisidir.
Peel Sessions'a dahil olan sanatçılar saymakla bitmez, ama ne kadar önemsendiğinin anlaşılması için bir kaç örnek vereyim;
Yeah Yeah Yeahs
Godspeed You! Black Emperor
Belle & Sebastian
The Wedding Present
Syd Barrett
Múm
Cocteau Twins
Echo & the Bunnymen
Ve Pulp'ın 1981 ve 2001 arasında yaptığı tüm Peel Sessions kayıtlarının olduğu albüm 2006 yılında piyasaya sürüldü, bu çift cdlik bir albüm olarak çıktı. (Sadece tek ilk cd'nin linkini verebiliyorum malesef). Jarvis Bey ve tayfası "Common People", "Pencil Skirt", "This is Hardcore", "Do You Remember The First Time", "Weeds" ve "Underwear" şarkılarını bu albüme ekleyerek beni pek mutlu ettiler.
Pulp - The Peel Sessions

Sia - Some People Have Real Problems

2008-10-26T19:25:00.010+02:00

Sia'nın Some People Have Real Problems albümü hakkında bişeyler yazıcam.
Sia'yı ilk Breath Me şarkısıyla tanımıştım. Daha sonra albümlerini de dinleyip, bi Siasever olmuştum. Bu yıl içerisinde de Sia'nın üçüncü albümü olan Some People Have Real Problems çıkmıştı. Soon We'll Be Found şarkısını günlerce döndürüp döndürüp dinlemiştim. 6 ve 9 numaralı şarkılar olan "Academia" ve "Death by Chocolate" da back vokalleri Back yapıyor(Back vokal yapan Beck).
Bi kaç ay önce, İzmir'in Yeşilyurt semtine gitmem gerekmişti. Ve gece saat 2'den önce eve dönememiştim. Son otobüsü kaçırmam sebebiyle, yürüyerek ve zaman zaman otostopla eve dönebilmiştim. Çok keyifli bi gündü bence. Yeşilyurt'a varmadan bi kaç saat öncesinde arkadaşım, "babasının sigarasını arakladığım için" kızıp gitmişti. Ben de bir internet kafeye girip kağıt, kalem istemiştim. Bir kalem ve bir kaç parça kağıt vermişlerdi. Bol ışıklı bi parka oturup, bişeyler yazıp, çizmiştim. Mp3 çalarımda da bu albümden sadece iki şarkı vardı; "Day Too Soon" ve "Soon We'll Be Found". Saatlerce bıkmadan bu şarkıları dinleyip yazı yazmıştım. Daha sonra da eve yürümek, otostop çekmek zorunda kalmıştım.
Buz gibi bir havada, apartmanımın çatısında otururken de Sia ordaydı. Sia hep burda olucak. "Then I Lost Myself" dediğimiz zamanlarda "Soon We'll Be Found" diyecek.
Some People Have Real Problems

Travis-Ode To J.Smith

2008-09-28T20:04:00.005+03:00

Bir kaç gün önce geride bıraktığımız boğucu yapış yapış yaz günlerinden birinde şu güzide ülkemize gelip bizleri mutluluğun tam anlamıyla doruklarına çıkartıp, nutkumuzun tutulmasını sağlayarak o günü bütün bir yazın en güzel günü yapma şerefine erişmiş, canımız ciğerimiz biriciğimiz Travis'in yepisyeni pek şukela albümü Ode to J.Smith i huzurlarınıza sunmaktan pek memnun bulunmaktayım. Hemen dinleyeniz. Dinledikçe "ne müthiş bir grupsun sen Travis tekrar gel lan, çabuk gel, Fran kuzum söz verdin, geleceksiiiğğn" diye geçirin içinizden. Lafı fazla uzatıp sizi daha fazla meraklandırmadan, buyurunuz heyecanla beklediğimiz (en azından benim öyle beklediğim) Ode to J.Smith.

Ode to J.Smith

Obrint Pas

2008-09-26T19:16:00.001+03:00

İspanya'dan yükselen ska ateşi. Bilinen ska ritmlerinden "dolçaina" denen bir müzik aletiyle ayrılıyor Obrint Pas. (Anladığım kadarıyla bu Katalanların geleneksel çalgısı. Ama dolçainayı ilk gördüğümde aklıma Hindistan ve dans eden yılanlar geldi.) Yani klasik ska ritmlerinden alışık olduğumuz trompet, trambon gibi sesleri duyamıycaz. Skank anlayışımızda değişiyor Obrint pas da latinsel ezgilerde dans ederken buluyoruz kendimizi özellikle bu benvingut al paradís albümünden örnek vermek gerekirse Una història d'amor, pista 12 de oldukça hissediliyor.İspanyolca,rock veya ska bunlardan birtanesini bile seviyorsanız kesinlikle dinlemeniz gerekdiye düşünüyorum. Hiç olmadı dolçainayı biraz denemek için..Şimdilik 4 albüm 2 adet dvd (bir dvdnin içindede live albüm var. o live albümden bir tek da la flama yı dinledim. ve seyircilerin "parpare" demesine aşık oldum.Gayet ciddiyim.) yayınlamışlar.. Buyrun buda benvingut al paradís in linki içine bonus olarak "da la flama"nın live versiyonunu ve "som"u koydum.

tıktık

One Night Only

2008-09-26T19:12:00.003+03:00

2008 şubatta yani ilk albümleri çıktığı zaman tesadüfen rastlamıştım bu "çıtır" elemanlara sahip gruba. İndirdiğim zamandan sonra sürekli takılmış halde dinlemeye başladım vokalin sesinden pek etkilenmiştim çünkü hemde tarzları çok hoştu indie-pop , indie-rock arasında gidip gelen tatlı bi çizgileri vardı. Herneyse çıktıklarından kısa bir süre sonra "new musical express" de gelecek vaadeden gruplar arasında gösterildi. The editors tadındaki bu başarılı grup hakkınd "ama memleketlerinde bu gruba gıcık olanlar çokmuş çok zengin ailelerden geliyorlarmış ve 'baba parasıyla bi anda albüm yaptılar'" şeklinde birşey duymuştum ama ne kadar doğrudur bilemem. (bol -mış larla -muş larla cümle bir anda "5 çayında one night only dedikodusu yaptığımız zamanlardan birinde" halini almış:)Albümde üstte belirttiğim gibi indie-pop ve indie-rock arasında gidip geliyor. O denge kesinlikle çok güzel kurulmuş. Ayrıcada albümün davulları çok iyi. Gelecek vadeden bir davulcu ve çok etkiliyici bir sesi olan harika bir vokalle beraberiz bu albümde. "You and me"de dans etmekten kendinizi alamıycaksınız. Buyrun o halde.

tıktıktık

theBestofBobDYLAN

2008-09-20T14:21:00.004+03:00

nasıl bir insandır şu bob dylan?nasıl insanları peşinden çekeceğini bilir ona göre müzik yapar?nasıl hala adından söz ettirir?nasıl?nasıl?nasıl?...3 senedir cevap bulmaya çalışıp daha fazla soru sormama neden olan insan.heralde bütün soruların cevabı "muhteşem bir insan"dır.en iyi şarkıları diyemeyeceğim çünkü her şarkısının kendine has bir star ışığı var.ama the best of bob dylan da blowin' in the wind le başlayan ve hiç bitmeyen anlam fırtınası var.her an her ortama uyan 18 tane şarkı.anlatamıyorum izin vermiyor sanki bob dylan.sen sus sadece dinlemelerini sağla hepsi kendisini anlatır diyor.

hoşçakalın.

theBestofBobDYLAN.

Kings Of Leon

2008-09-19T23:59:00.003+03:00

Kings Of Leon eli kulağında yepisyeni ve gerçekten güzel bir albümle kapınızı çalmaya hazırlanıyor. tam olarak 4 gün sonra gelecek yeni albümleri Only by the Night şu an kulaklarımı doldurmakta. bende yeni albümün şerefine Kings Of Leon'u sizlerle paylaşayım dedim. eminim bir çok kişi onların müziğine biraz olsun kulak vermiştir. en azından bir kaç şarkısını dinlemiştir. bizlere Tennessee'den seslenen 3 kardeş+ 1 kuzen formatında pek şukela bir alternative-indie rock grubu Kings Of Leon. grubun ismi üç kardeşin babalarının ve büyükbabalarının adı olan Leon'dan esinlenerek konmuş. vokalistin (caleb followill) gerçekten ilginç bir sesi var. tarif edilemez tam olarak. şarkılara değişik bir hava katıyor. dinlemesini pek eğlenceli kılıyor. 23 eylülde çıkacak albümleriyle birlikte toplam 4 tane albümleri var. albümlerin hepsinde de birbirinden güzel şarkılar yer alıyor. dinlerken gerçekten keyif alabileceğiniz, ilginizi çekeceğini düşündüşüm bir grup Kings Of Leon. şincik bir kıyak geçip daha öncede dediğim gibi yeni albümün şerefine bütün Kings Of Leon albümlerini paylaşacağım burda. isteyenler yeni albümü indirmek yerine Last.fm den de tamamını dinleyebilirler. fakat benim tavsiyem eski albümlerine de mutlaka kulak verilmesidir. indiriniz.dinleyiniz.çok seviniz. iyi eğlenceler.

Youth and Young Manhood(2003)
Aha Shake Hearthbreak(2004)
Because of the Times(2007) (şifre:gluttony)
Only by the Night(2008)

MGMT - Oracular Spectacular

2008-09-11T17:21:00.003+03:00

Last.fm psychedelic, synth-pop demiş bu iki tuhaf herifin yaptığı müzik için. Bir de Yeasayer'e benzetmiş.

İlk albümleri Oracular Spectacular'ı 2008 başında çıkardılar. Yaptıkları müzik 80'ler disco dönemine indie sosu katılmış gibi tuhaf bir çağrışım yapıyor bende. Dinleyince "ne alaka lan?" diyebilirsiniz, hak veriririm, benim abukluğumdur. Neyse, Oracular Spectacular gerçekten dinlemeye değer, eğlenceli ve farklı bir albüm. "İki kişiden nasıl böyle bir müzik çıkıyor ki lan?" bile dedirtebiliyor hatta. Renkli bir sound'a sahipler o yönden. Albümdeki favorilerim The Youth, Time to Pretend, Electric Feel. Neyse uzatmayayım daha fazla.

Oracular Spectacular

The Foxboro Hot Tubs - Stop Drop And Roll!!!

2008-09-11T17:13:00.004+03:00

Foxboro Hot Tubs bir Green Day yan projesi. (Punk bu ortam için biraz absürd kaçar mı diye homesick alyan arkadaşımıza danıştım ki kaçıyor aslında... Neyse sıcak bir cevap aldım içim rahatladı biraz. Hadi hayırlısı bakalım.)

Öncelikle grup Green Day'in bütün elemanlarını içeriyor ve "Stop Drop And Roll!!!" adlı ilk albümlerini 3 ay önce yayınladılar ama bu Green Day'in yeni albümünün önünde bir engel de değil. 9. Green Day albümü yolda yani.

Albüm genel olarak 60'lar sound'unun punk sosu katılmış hali gibi diyebiliriz. Green Day gibi özene bezene yazılıp düzenlenmiş şarkılar içermiyor. Hele American Idiot'tan sonra ilk Green Day albüm girişimi olarak dinlenildiğinde pek tad vermeyeceğini belirteyim. Bunlar demek değil ki albüm kötü. Zaten iyi veya kötü değil mesele, kaygı taşımayan bir albüm aslında. Eğlenmiş Billie Joe ve tayfası. Bunu fark ederseniz sizin de ayak uydurup eğlenebilmeniz, dolayısıyla da albümü sevebilmeniz mümkün.

1) Stop Drop and Roll
2) Mother Mary
3) Ruby Room
4) Red Tide
5) Highway 1
6) She's a Saint not a Celebrity
7) Sally
8) Alligator
9) The Pedestrian
10) 27th Ave. Shuffle
11) Dark Side of Night
12) Pieces of Truth
13) Broadway

"Sixteen and a son of a bitch" dizesiyle başlayan albümle aynı ismi taşıyan şarkıyla açılıyor albüm. Son derece gaz bir giriş şarkısı ancak ilerki şarkılarda sanki albüm bu şarkıdan çıkmış hissi vermiyor değil. Ya da bana öyle geldi, bilmiyorum. 2. şarkı "Mother Mary" albümde en sevdiğim 3 şarkıdan biri, gayet "catchy" bir melodi ve su gibi akan bir şarkı. "Ruby Room" la biraz monotonlaştık derken "Red Tide" imdada yetişiyor ve sakinleştiriyor biraz ortamı. Tre Cool'un olduğu rahatça anlaşılabilecek "1, 2... 1, 2, 3, 4. You're doing it fucking wrong!" nidasıyla açılan "Highway 1" yine havaya sokuyor, "Sakinleşmenin sırası değil!" diyor. Albümde en sevdiğim yine 3 şarkıdan biri olan "She's a saint not a celebrity" yine eşlik edilesi bir melodiyle akıyor. "Sally" ve "Alligator" bana 94 95 Green Day'ini hatırlatan eğlenceli parçalar. "The Pedestrian" ise albümden çıkan ilk single sanırım. "27th Ave. Shuffle" eğlenceli ve hızlı melodisi ama depresif olan sözleriyle albümün yanıltıcısı. Geldik "Dark Side Of Night" a. Albüm konseptinin dışına çıkan tek, dolayısıyla da en dikkat çeken ve albümdeki en sevdiğim şarkı. Pieces of Truth hakkında söyleyecek bir şey bulamadım. Kapanış parçası olan "Broadway" de bana ilk dönem Green Day'i anımsatan güzel bir kapanış parçası.

bu da linki

The Dissociatives

2008-09-11T16:54:00.001+03:00

Avusturalyalı Silverchair'i bilen bilir.Cazır cuzur, hayvan gibi gitar ve davullu, Kurt Cobain vokalli sert bir grupken Neon Ballroom ve Diorama gibi kendi tarzlarına göre tuhaf denilebilecek, elektroniğe kayan ama yine de rock öğelerini alt yapısında sağlam bir şekilde bulunduran albümlerle evriminin büyük bir kısmını tamamlamıştı.Kuşkusuz grubun frontman'ı Daniel Johns bu evrimin en önemli sebebiydi ve müziğe bakışı kadar görüntüsü de bir hayli değişmişti.At yelesi saçlarını kesip uslu bir adam olmuştu.İşte tam bu sıralarda da Silverchair'e 5 sene sürecek bir ara vererek, The Dissociatives'ı kurdu.Paul Mac.'la kurduğu The Dissociatives 2004 yılında ilk ve büyük ihtimalle son olacak (yine de belli olmaz açık kapı bırakmak lazım) kendisiyle aynı ismi taşıyan albümünü yayınladı.

İlk Başta albüm hakkındaki bazı beklentileri yok edelim.Silverchair denilince grunge geliyorsa akla yok böyle bir şey.Ne patur putur davul, ne de cazur cuzur gitar var bu albümde.Rock değil yani albüm.Hatta Silverchair'in Young Modern'den önceki son albümü Diorama'ya bakmak bile yanlış diyebilirim.Young Modern ise zaten Silverchair'in son albümü ve The Dissociatives albümü o albüm için bir temel niteliğinde.Albüme 0'dan bakanlar içinse albüm indie veya elektronik karışmış indie veya buna benzer şeyler de değil.Albüm elektronik ama elektronik diyince müthiş deneysel şeyler, aşmış ritimler, absürd efektler de beklemeyin.Albüm kendi konseptine bağlı.Kendini aşan bir parça yok, böyle dinlenilmemesi gerek.Benzer melodiler ve müzik içinde birbirini andıran parçalar bulunduruyor.Eğlenceli piyano partisyonlarıyla dolu ve akılda kalıcı vokallerle bezeli olmasının yanında arkadan kendini hissettiren ve oldukça fazla olan basit elektronik öğeler de içeriyor.Mutlu bir pop albümü yani bu ama biraz daha değişik.İyi hissettiriyor ve suratta aptal bir gülümseme bırakabiliyor dinlenildiğinde.Ben çok seviyorum, siz sevmeyebilirsiniz tercih meselesi ama farklı bir şeyler dinlemek açısından gerçekten dinlemeye değer.

"We're Much Preferred Customers" 'la açılıyor allbüm.Vokal ağırlıklı alt yapısı zayıf, bayıcı diye yorumlanabilecek nitelikte ama şahsen hiç te fena olmayan bir açılış.Sonra hop diye hareketleniyoruz zaten birden ve albümün ilk single'ı olan ve kendini fazlasıyla belli eden "Somewhere Down the Barrel" giriyor.Son derece eğlenceli, alt yapısı sağlam bir pop şarkısı.En az kendisi kadar eğlenceli ama az biraz çok az daha bir melodik olan "Horror with Eyeballs" 'la iyice havaya giriyoruz.Sonra ritim, piyano, akustik gitar, ıslık derken bir de Daniel Johns çığırışlarıyla ninni etkisi yaratan ama bir yandan da rock adına da bir şeyler duyabileceğiniz, enstrumantel bir parça olan "Lifting the Veil from the Braille" 'la alt yapıya doyuyoruz.Sıradaki "Forever and a Day" albümdeki en sevdiğim parça ve herkese tavsiye ederim."Thinking In Reverse" nakaratıyla dikkat çekiyor."Paris Circa 2007 Slash 08" yine enstrumantel bir parça ama bu sefer biraz daha deneysel."Young Man, Old Man" albümün ikinci single'ı ve albümün en akılda kalanlarından. "Aaängry Megaphone Man" iniş çıkışlarıyla ve mükemmel Daniel Johns vokalleriyle albümde en sevdiğim 2. şarkı.Son şarkı "Sleep Well Tonight" ise fazlasıyla sakin ve ninni gibi.Adeta iyi uyutmak için yapılmış bir kapanış.

The Dead 60's

2008-09-08T21:03:00.000+03:00

Grubun aynı adlı albümü mayıs 2005te raflardaki yerini almıştı.Albüm en beğenilen parçayla(Riot radio) açılış yapıyor ve bitene kadar da karşıkonulmaz ritimleriyle sizi esir alıyor.Albüm başından sonuna adeta sizi bir asi olmaya çağırıyor.Klipleri ve genel olarak soundıyla dikkat çeken bir grup olmayı başarmış the Dead 60’s.Genelde ska punk pek dinlememe rağmen bu grubu dinlemekten kendimi alamadım,albüm hakkında bir fikir edinmek isterseniz riot radio, loaded gun,ghostfaced killer kliplerini seyredebilirsiniz,özellikle riot radio şarkısının klibini izlediğnizde isyan nedir görüyorsunuz.Albümde dikkat çeken şarkılar gene riot radio,you’re not the law,a different age.. Son günlerde biraz sıradışı birşey dinlemek istiyorsanız tavsiyemdir.
link

Ratatat-Classics

2008-09-08T21:01:00.000+03:00

Ratatat arada sırada kulağıma gelen ama hiç de dinlemeye kalkışmadığım bir gruptu şu bi kaç gün öncesine kadar ,bir yerde rastgeldim ve dinledikten sonra neler kaçırdığıma pişman oldum diyebilirim.Eğer sizde hiç dinlemediyseniz durmayın koşun dinleyin heheyt(çok gaza getirici oldu ama inanın hakeden bir grup).Gelelim albüme classics albümüne,başından sonuna çok eğlendirici,sizi dans etmeye yöneltip bi de üstüne robotumsu şekilde dans figürleriyle eğlenmenize vesile olabilir.Albümün tamamı enstrümantal, bir yerinde bile vokale rastlayamıyorsunuz ama bu albümle tamamıyla bütünleşmiş,dinledikten sonra vokal olmaması en iyisi diye düşünüyorsunuz zaten.Albümün şarkı listesi şu şekilde:
1. "Montanita"
2."Lex"
3."Gettysburg"
4."Wildcat"
5."Tropicana"
6."Loud Pipes"
7."Kennedy"
8."Swisha"
9."Nostrand"
10."Tacobel Canon"
Montanita şarkısı bir ilginç tetris müziği havasına sahip, buna rağmen çok güzel bir şarkı(tetris müzikleri kanımın çekilmesine sebep olur)Lex albümün en iyi iki şarkısından biri ,içinizde birşeyler dansediyormuş gibi hissedebilirsiniz,melodisi inanılmaz başarılı.Gettysburg arada kaynayan ama aslında gayet başarılı olan bir parça diyebiliriz, albümün en iyi iki şarkısının arasına sıkışmış olması çok ezik bir durum tabi ama kendisini de seviyoruz burdan ona selam göndermek istiyorum ,,ve işte Wildcat te sıra tam anlamıyla süper bir şarkı, aralara serpiştirilmiş olan kedi miyavlamasımsı(?) ilginç şeyler çok şirin, tetris havası burdada göze çarpmakla birlikte kafanız kendi halinde sağa sola dansetmek isteyebilir, hakim olmanız tavsiye edilir.Tropicana şarkısı ortalama güzellikte ,albümün havasına yakışan bir şarkı.Loud Pipes da melodisi güzel olan şarkılardan ,albümün temposuna uyuyor.Kennedy uptıs uptıs bir havaya sahip ,havalı ve ayriyetten ciks desek yalan olmaz.Swisha'nın ise temposu düşük ve kendini albümün diğer şarkılarından başarıyla ayırıyor aferim ona.Nostrand trip-hop havası ağır basan , düşük tempolu şarkılardan gene , albümün sakin bir finale sahip olmasında katkısı büyük.Tacobel Canon a gelince bende o şarkının olmadığını şimdi farketmekle beraber aradım mamafih bulamadım demek istiyorum, iyi, hoş ,güzel olduğuna eminim ileriki günlerde dinler de beğenirsem kendisini buraya ekleyebilirim. Neyse bu eğlenceli albüm turumuzda burda sona eriyor.Herkese iyi ratatat dinlemeler efenim..
işte link

DeVotchKa-How It Ends

2008-09-08T21:00:00.002+03:00

Devotchka son günlerde gene sık duyduğum isimlerdendi,Radyo Eksenin katkılarıyla gelmişti İstanbul'a,merak edip dinlemeye başlamamın sebebi ise Devotchka isminin ağıza çok dolu gelmesi ve başarılı bir grup izlenimi uyandırması ,saçma biraz ama en azından grubu dinlememi sağladığı için aslında iyi de bir isim bulmuşlar diyebiliriz.Kısa bir araştırmadan sonra kendilerini dinleme şerefine sahip olmuş bulunmaktayım. How It Ends albümü çok yeni değil hatta 2004'ün ekim ayında piyasaya çıkmış, gitar ağırlıklı, başarılı ve kesinlikle yetenekli bir vokal tarafından seslendirilmiş şarkılardan oluşuyor.İlk olarak Helldorado'ya benzediği düşüncesine kapılsam da sonraları albümü dinledikçe bunun bana bilinçaltımın bir oyunu olduğunu anladım, malumunuz Radyo Eksen daha önce Helldorado'yu İstanbul'a getirmiş ve benzer bir reklam yapmıştı.Albümün şarkı listesi şu şekilde:
1.You Love Me
2.Enemy Guns, The
3.No One Is Watching
4.Twenty-Six Temptations
5.How It Ends
6.Charlotte Mittnacht (The Fabulous Destiny of)
7.We're Leaving
8.Dearly Departed
9.Such a Lovely Thing
10.Too Tired
11.Viens Avec Moi
12.This Place Is Haunted
13.Lunnaya Pogonka
14.Reprise
Ortalama bir albümden biraz fazla şarkı sayısına sahip, ama dinlerken sıkılmıyorsunuz.Özellikle vokalin sesini çok beğendim, biraz muse vokali Matthew Bellamy'yi andırsada, dinlerken yetenek var adamda diyorsunuz." You Love Me" albüm için çok güzel bir açılış şarkısı, gitarlar ve vokal birbiriyle çok uyumlu."The Enemy Guns" açılış şarkısına göre daha hareketli ve insanda meksika halk danslarını öğrenip sergileme isteği uyandırıyor.Vokale gene hayran kaldığımı söylemeden geçemeyeceğim,,yazının yarısı bunu belirtmekle geçti zaten ahah.Albümde çok şarkı olduğu için bazı bahtsız şarkıları atlamış bulunuyorum..Twenty-Six Temptations ilginç bir şarkı olması dışında vokal bakımından beni hayal kırıklığa uğratıyor olmasına karşın moralimizi bozmuyor dinlemeye devam diyoruz."How it ends" şarkısı Little Miss Sunshine filminde kullanılmış ve Devotchkanın ününe bayağı bir katkı sağlamış,sakin ama etkileyici hoş bir şarkı.."Charlotte Mittnacht (The Fabulous Destiny of)" şarkısının başında kendisini Atv ana haber/kültür haberleri fiks şarkısı zannedip dehşete düştüm fakat sonraları olmadığını anladım, şarkıda kullanılmış olan değişik çalgılar ve melodi, şarkının sanki hikaye anlattığı izlenimine kapılmanızı sağlıyor."We're Leaving" albümdeki güzel şarkılardan ,sesinizi inceltip vokale katılmak isteyebilirsiniz tutmayınız kendizi,,"Such a Lovely Thing" Sulukule yakınlarından çıkmış gibi oynak ve kıpır kıpır( hatta şarkının etkisiyle gıpır gıpır yazıyordumda neyse)"Too Tired" albümün en farklı şarkısı ne tür çalgılar kullanıldığını çözemesem de başarılı denebilir."This Place Is Haunted" albümün en sakin şarkısı ,dinlendirici hoş bir şarkı.Genel olarak indie-folk-gypsy üçgeninde dolaşan,gayet tatmin edici hoş bir albüm. Favori albümlerimden biri haline gelmemesine karşın en azından benim gibi merak edenler varsa diye bir bahsetmek istedim.
link
(şifre:noonefliesaroundthesun.blogspot.com)

Saltillo-Ganglion

2008-09-08T21:00:00.001+03:00

Saltillo gene pek ünlenmemiş ama başarılı gruplardan.Trip-hop,down tempo müzik yapan grup yaylı çalgıları da işin içine dahil ederek ilginç ve eşsiz bir tat yakalamayı başarmış.Trip-hop bu çalgılar sayesinde daha çok etkileyici bir hale gelmiş.Saltillo asıl olarak tek kişilik bir proje ve Menton J. Matthews adlı yetenekli müzisyenin eseri, albümü dinledikten sonra adamın takdire şayan olduğunu anlamamanız mümkün değil.Ganglion gayet iyi bir albüm, çoğu şarkıda değişik sanatçılarla düet yapılmış ,bunun sayesinde de dinlerken sıkılmıyorsunuz, her şarkı farklı bir tat veriyor.Albümün şarkı listesi şu şekilde:
01. A Necessary End
02. Giving In
03. Remember Me?
04. A Simple Test
05. A Hair on the Head of John the Baptist
06. Blood and Milk
07. The Opening
08. Backyard Pond
09. Grafting
10. Praise
11. I'm on the Wrong Side
12. 002 F#m
"A Necessary End" albüme etkili bir başlangıç yapıyor, yaylı enstrümanların trip-hop’ı ne kadar değiştirdiğine inanmayacaksınız, albümün iyi şarkılarından."Giving In" albümün en öne çıkan parçası, vokalin hoş sesi ve Menton J. Matthews in yeteneği birleşince ortaya çıkan bu şarkı, sesinizi en ince perdesine çıkarıp eşlik etmenize sebep olabilir.."Remember Me?" gene yaylı çalgıların kalbiniz kazanacağı şarkılardan,vokali olmamasına karşın bu boşluğu çok iyi şekilde dolduruyor."A Simple Test" daha çok electronic havasını hissettiğiniz , hareketli, temposu düşmeyen şarkılardan, adamın ilginç vokal sample’ları kullandığını bildiğimden olsa gerek şarkının 02:36 ila 02:39 arasında "aa hadi görüşürüz bay bay " gibisinden bir şey duymuş bulunmaktayım, dinler de bi de sizde farkederseniz kendimi paranoyak zannetmekten vazgeçeceğim,,”A Hair on the Head of John the Baptist” şarkısı ilginç bir diyalogla başlıyor,Shakespeare oyunlarının bazı kısımlarından vokal kaydı oluşturup onu kullandığını şimdi öğrenmiş bulunmaktayım,başlarda Moby havası verse de sonraları farklılaşıyor, başarılı bir parça diyebiliriz."Blood and Milk" melodisi dikkat çeken şarkılardan, bir önceki şarkıyla benzerliiği dikkatimi çekmiş bulunuyor ama önceki şarkıların hatrına affediyorum. "The Opening" iki şarkıdır özlediğimiz yaylı çalgılarla açılıyor, oldukça başarılı.."Backyard Pond" elektronik altyapılı düşük tempolu bir şarkı, ilginç olmuş desek yeridir, korku filmi müziğinden hallice.”Grafting” doğu esintileri bulabiliceğiniz oldukça farklı bir şarkı, etkileyici ve hoş olduğunu söyleyebiliriz."Praise" ilginç vokal sample larıın kullanıldığı şarkılardan, melodisi ortalara ilerledikçe güzelleşiyor. "I'm on the Wrong Side" gayet hoş bir şarkı olmasına rağmen çok kısa sürüyor."002 F#m"le de kapanışı yapan albüm trip-hop sevenler için değişik,yeni bir soluk..bi kulak kabartmanız tavsiyemdir..
Saltilllo_Ganglion

Grizzly Bear-Yellow House

2008-09-08T20:59:00.000+03:00

Grizzly bear, Yellow house albümüyle bize ortalama bir indie grubundan beklediğimizden daha fazlasını veriyor.Last.fm de Beirut'tun ilk benzer sanatçılarından biri olmasına rağmen pek de alakadar olduğunu söyleyemem özellikle Beirut'un verdiği mutluluk hissi ve Grizzly Bear'in hissettirdikleri çok farklı.Genel olarak değişik bir havaya sahip olan albüm bir soundtrack havasına sahip .Değişik enstrümanlarla da zenginleştirilmiş olan şarkılar hem melodik hem de eğlenceli.Dinledikten sonra kendizi değişik bir ruh hali içinde şarkıların etkisinde bulabilirsiniz.Albümün büyük çoğunluğu vokalist Ed Droste'in annesinin sarı evinde kayda alınmış, bu da şarkılara yansımış ve albüme orjinal bir hava katmış diyebiliriz.Albümdeki şarkılar şu şekilde sıralanıyor:
1. "Easier"
2. "Lullabye"
3. "Knife"
4. "Central and Remote"
5. "Little Brother"
6. "Plans"
7. "Marla"
8. "On a Neck, On a Spit"
9. "Reprise"
10. "Colorado"
Özellikle Knife şarkısı albümün en dikkat çeken parçası.Diğer şarkılar birbirini tamamlamakla beraber bir bütün halinde dinlemesi oldukça zevkli bir albüm.Kısacası Indie-severlere tavsiyemdir.

Lamb-Best Kept Secrets

2008-09-08T20:57:00.002+03:00

Uzun bir aradan sonra ,Lamb adındaki şukela grubu keşfettim.Sakin ,kafa yormadan dinleyebileceğiniz ,güzel müzik yapan bir grup.Bütün albümleri dinlemeye üşendiğimden ilk olarak Best of'u dinleyeyim dedim,Best Kept Secrets albümü grubun 96 -2004 arası en iyi şarkılarından oluşan ve gayet başarılı bir toplama albüm.Son zamanlarda girdiğim trip-hop, chill out arayışı içinde bulduğum sayılı iyi gruplardan lamb,özellikle bayan vokalin sesi çok hoş, albümün track listingi şöyle:
1. "Cotton Wool"
2. "God Bless"
3. "Gold"
4. "Gorecki"
5. "Little Things"
6. "B-Line"
7. "Lullaby"
8. "Bonfire"
9. "Heaven"
10. "One"
11. "Gabriel"
12. "Angelica"
13. "Til the Clouds Clear"
14. "Wonder"
15. "Please"
16. "Stronger"
Bazı şarkıları kulağı tırmalasa da(İşe bak grubu öv öv sonra da bazı şarkıları kulağı tırmalıyo de, ilginç oldu tabi neyse)genel olarak gayet tatmin edici bir albüm,özellikle gabriel şarkısı albümün göze batan en iyi parçası, bi kaç gün sürekli dinlemek isteyeceğinizi garanti ederim(fazla iddialı oldu çaktırmayınız).Sonuç olarak dinliyecek bişiyler arıyorsanız ve trip-hop tan hoşlanıyorsanız kesinlikle en azından bi dinlemeniz gereken bir albüm.

Raising Sand

2008-09-08T20:57:00.001+03:00

Robert Plant ve Alison Krauss ortaklığıyla ortaya çıkan bir albüm Raising Sand. Kısa sürede büyük başarılara imza atan bu albümün beklentilerimizi karşılayacağından emin olabilirsiniz.Albümde zaten başlı başına Robert Plant'in olması büyük bir artı, birde Alison Krauss ile ortaya havanızı değiştirecek ilaç gibi bir blues albümü çıkıyor.İki vokalistin de sesleri çok iyi bir tını oluşturmakla beraber vokal yenetekleri ve deneyimleri çok iyi bir şekilde ortaya konulmuş.
Öncelikle söylemek gerekir ki albüm eski country,blues ve folk şarkılarından oluşuyor.Akustik bir havaya sahip olan gayet dinlendirici bir albüm.
Albümdeki şarkılar sırasıyla şöyle:

1. "Rich Woman"
2. "Killing the Blues"
3. "Sister Rosetta Goes Before Us"
4. "Polly Come Home"
5. "Gone, Gone, Gone (Done Moved On)"
6. "Through the Morning, Through the Night"
7. "Please Read the Letter"
8. "Trampled Rose"
9. "Fortune Teller"
10. "Stick with Me, Baby"
11. "Nothin'"
12. "Let Your Loss Be Your Lesson"
13. "Your Long Journey"

"Sister Rosetta Goes Before Us" adlı şarkı dinlemeye başladığınız ilk dakikalarda bile sizi büyüsü altına alabilecek bir kapasiteye sahip.Dinlerken uzaklara dalıp dalıp gitmemek elde değil.Şarkıda kullanılmış olan değişik çalgılar farklı bir hava katmış olmakla birlikte melodisi inanılmaz bir şekilde akıcı.
"Polly Come Home" şarkının başlarında Robert Plant'in etkileyici vokali sizi ilk etkileyen öğelerden biri, daha sonra müziğin etkisiyle kendinizi kayıp gitmiş bulabilirsiniz.Bu şarkı ve "Through the Morning, Through the Night" adlı şarkılar daha önceden 1969 yılında Dillard & Clark iklisi tarafından seslendirilmiş ve bu albümde daha değişik yorumlarla bulunmakta.
"Trampled Rose" Alison Krauss tarafından seslendirilmiş bir şarkı.Vokalin kalitesine ve tınısına hayran kalmamak mümkün değil.
"Nothin'" diğer şarkılardan farklı olarak çok sayıda değişik yaylı çalgının kullanımasıyla ortaya çıkmış mükemmel bir şarkı.Robert plant in ustalığını bir kez daha konuşturduğu ortada.
Ve diğer şarkılardan farklı olarak hareketli bir şarkı olan "Gone, Gone, Gone (Done Moved On)" albümdeki favorilerim. Biraz kafa dinlemeye ihtiyacınız olduğunuzda yardımınıza koşacak kaliteli bir albüm.Şiddetle tavsiye edilir.

Sia-Colour the Small One

2008-09-08T20:53:00.000+03:00

Sia mükemmel bir sese sahip olan gayet yetenekli bir hanım kızımız.Her şarkısından ayrı bir tat almak,farklı duygular içine girmek mümkün.Colour the Small One albümü ise en bilinen ve en çok dinlenen albümü.Albümde ikinci şarkı olan Sunday şarkısı dinlenmesi kolay ve çok zevkli bir parça,onu takip eden Breath Me de en popüler şarkılarından,sanki kanınızın yavaşladığını hissediyorsunuz,dingin bir şarkı.Bütün albümü tek tek yorumlamak yerine benim en çok beğendiğim şarkıları belirtmek isterim, bunlar;Sunday,Breathe me,the Church of Whats Happening Now ve Butterflies..Eğer son günlerde biraz sakinleştirici bir şeyler arıyorsanız Sia'yı bir dinlemeden geçmeyin derim..
Link

The Coral

2008-09-08T20:26:00.001+03:00

The Coral 1996 yılında kurulmuş yunaytıd kingdım dan bizlere seslenen adı the ile başlayan gruplar silsilesi içinde kendini farkettirmeyi becerebilen bir diğer indie grubu. grubun beş tane albümü var. grupla aynı adı taşıyan ilk albümleri 2002 yılında çıkmış.albüm aynı yıl mercury müzik ödüllerine aday gösterilmiş ve NME dergisi tarafından hazırlanan 2002 yılının en iyi 50 albümü listesinde dördüncü sıraya yerleşmiş.grup üyelerinin yaş ortalamasının düşük olması (20 li yaşlarda)çoğu kişiyi bu yaşta nasıl bu kadar iyi müzik yapabiliyorlar diye şaşırtıyor. ki gerçekten de çok başarılılar.
ilk albümlerinin belirli bir çizgisi yok. tamemen şu tür demek zor. bir çok türün karışımı havasında. hafif saykodelik, biraz modern rock az biraz country folk havası sezilebilen değişik bir albüm. fakat bunları karıştırırken gayet başarılı bir iş yapmışlar ve ortaya son derece keyifli bir albüm çıkmış. albüm her şarkıda farklı bir havaya bürünüyor ve dinlerken sıkılmayı neredeyse imkansız kılıyor.
gelgelelim bahsetmek istediğim bir diğer abümlerine. dördüncü albümleri olan "The Invisible Invasion".albüm 2005 yılında çıkmış.bu albüme geldiğimizde daha belirgin bir çizgide ilerlediklerini görebiliriz.albüm genel olarak dinlerken gene sıkmayacak nitelikte. fakat iki tane yıldızı var bu albümün ki dinlerken diğer şarkılardan ekstra eğlendiren şarkılar bunlar. In The Morning ve Something Inside of Me bu şarkılar.
şu yaz günlerinde iyi giden bir grup The Coral. buyurun sizde dinleyiniz, seviniz.

The Coral-The Coral
The Coral-The Invisible Invasion